Yatakta hareketsizce yatarken odanın dört bir yanına göz gezdirdim. Duvarlar giderek üzerime kapanıyormuş gibi geliyordu. Nefes almak bile zorlaşıyordu bazen. Her sabah aynı manzarayla uyanmak, aynı yerden dışarıya, hep aynı dar açıdan bakmak… İçimde adını koyamadığım, tuhaf bir sıkışmışlık yaratıyordu. Bedenim gibi ruhum da bu yatağa mıhlanmış gibiydi; yerimden kalkmam yasaktı, odanın dışına adım atmam bile yasaktı.
Asude anne her an yanımdaydı. Onun bu bitmek bilmeyen ilgisi, ilk başlarda bana güç vermişti, ama şimdi… şimdi bu şefkatin altında ezildiğimi hissediyordum. Sürekli başucumda, “Kızım biraz çorba iç,” diyor, “Yemeden olmaz, bak bebeğe zarar vereceksin,” diye ısrar ediyordu. Hangi ara çorbayı bitirmiş olursam olayım, beş dakika sonra yeni bir tabakla dönüyordu sanki. Beni her d
