Emerken uyuyan oğlumun gazını çıkarıp dikkatlice beşiğine yan yatırdım. Küçücük dudakları aralık, mışıl mışıl uyurken başucuna geçip oturdum, yüzünü izlemeye başladım. Henüz beş günlük olmuştu ama zaman nasıl geçti hiç anlamamıştım. Minicik bedeni, huzurla nefes alıp verişi beni bambaşka bir duygu seline sokuyordu. O kadar masum ve korunmasızdı ki… Huysuz bir bebek değildi, geceleri sadece acıktığı zaman uyanıyor, emdikten sonra da hemen tekrar uykuya dalıyordu. Ama ben... Ben tam olarak uyuyamıyordum.
Alpaslan, “Uslu benim oğlum,” diyerek her fırsatta uykuya dalabiliyordu. Ama ben sürekli tetikteydim. Ne zaman emzirsem ne zaman gazını çıkarsam, acaba kusar mı diye endişelenip başında bekliyordum. Yanımda uyuyan kocamı uyandırmamaya çalışarak sessizce yatağa uzandım. Ellerimi yanağımın al
