DAISY
Hindi ako maperme sa kinatatayuan ko. Maya’t maya rin ang pag-check ko sa orasan. Kanina ko pa kasi hinihintay si Vincent dito sa lobby ng hospital. Nababagot na pero nag-aalala rin ako. He had never been this late before. Mahigit isang oras na, since nag-promise siya to pick me up. Sinubukan kong tawagan siya, pero hindi siya sumasagot. Nag-message na rin ako ng maraming beses, wala ring reply.
Mula no’ng maganap ang dinner nila ng kanyang pamilya, ganito na siya. Nakakaligtaan na niyang e-text ako, at madalas na siyang late sa usapan namin.
Naintindihan ko naman siya. Masaya nga siya na nagbago na ang pakikitungo sa kanya ng kanyang mga magulang. Tanggap na siya ng mga ito. Hindi ko makakalimutan ang araw na ‘yon. Para siyang bata na nakuha ang pinakagustong bagay sa mundo. Hi
