Mahigit dalawang linggo na ang lumipas mula nang sumama si Vincent sa mga magulang niya papuntang Australia. Sa mga araw na ‘yon ay wala akong ibang ginawa kung hindi ang maghintay, mag-worry, at mag-isip kung okay lang ba siya, na-mi-miss pa ba niya ako o nasasanay na siyang wala ako sa tabi niya.
Sa loob kasi ng mga araw na ‘yon, apat na beses lang siya tumawag. At sa kada tawag niya, our conversations had been brief, madalian lang, o hindi kaya, nakakatulugan niya.
Naiintindihan ko naman. Agad-agad ko ngang tinatanggap ang mga paliwanag at paghingi niya ng tawad na walang pag-alinlangan. Naisip ko kasi, malayo na kami sa isa’t-isa, tapos mag-aaway pa. Kaya pinili kong umintindi. At saka, ang dami-dami niya raw trabaho, ang daming pinapagawa sa kanya ng mga magulang niya na hindi niya
