Metehan’la beraber Nazenin Hanım’ın odasında yan yana otururken, suçlu ve işledikleri suçu bilmeyen çocuklar misali duruyoruz. Sessiziz. Fakat biraz sonra benim sessizlikle uzaktan yakından alakam kalmayacak. Hayatımda birisi olduğu için karşımdaki despot hanımefendiden özür dileyecek değilim. Beni şu an, burada sessizce oturtan tek şey merkez sınırlarındayken gereksiz yükselişlere gark olmak. Onun dışında yaşadığımız ilişkinin dallanıp budaklanmasından da memnun sayılmam. Dakikalar önce yaptığımız toplantıda özellikle gizli tutmamız gereken noktalar belirtilmişti.
Önümüze bırakılan sade kahvelere dokunmuyoruz. Nazenin Hanım ise bunu biraz bile umursamıyor ve kendi fincanını parmaklarının arasında tutarak bir yudum alıyor. Arkasına yaslanıp ikimize de inceleyici bakışlarını yollarken, “To
