Aylardır gösteriye çalışmaktan bazı organlarımdan vazgeçmeye çok yakın olduğumu düşündüm durdum. Bazen o kadar uzun saatler boyunca çalışırdık ki, geceleri beni almaya gelen Metehan’a seke seke yürümeye dermanım kalmazdı. Adamın kollarına yığılırdım adeta. İyiydim ama iyi oluşum yorgunluğun etime işlemediği anlamına gelmiyordu. Kurtoğlu ailesiyle bile bu hengâmenin içinde yüz yüze gelememiştim. Bazen kulüplerden birine gidebilme fırsatı bulduğumda Metehan’ın halası Bigehan’ı görürdüm fakat bu da çok nadir anlarda olurdu. Oturup konuşamazdık. Sonra o konuşamadığımız için ve Metehan’ın kendisinden sakladığı bu kadar büyük hisler nedeniyle yakınmak isterdi. Beni sürekli evlerine davet etmesi de böyle başlamıştı.
Gösteriye kadar kimsenin evine gidemedim.
Metehan’ın evi dışında…
Orası
