One bite of love

III

Dos, a long haired man with pointed nose, strenched his arms and introduced me to Aphrodite, his cat. Aphrodite is a maine coon, which makes her looks fluffy and a big size cat. Its eye is the same structure that you can see at Uno's eye, both of them looks so serious and quite tricky. You can't tell if you are welcomed or not. I was surprised when it comes closer to me and she wanted me to pat her head like a pet. I half expected this cat called Aphrodite, might bite me. I had to constantly steer the conversation back.

"So... You are saying na I need to contact you if feel that someone is following me?" I asked. "Yes, please call us, so that we can save you." Dos answered.

As Uno brings his phone into the table and he offered me to put my phone number into his, I laughed like a lost gorilla. Anong klaseng phone yan? 2022 na yet you are still using a old keypad phone? It looks like a phone from stone age.

" Seriously? Keypad? High tech na ang generation ngayon pero mukang naiwan ka pa rin sa nineteenth kopong kopong?" Natatawa Kong sabi. "Sabi ko naman sayo eh, mas maganda yung akin." Pabidang sabat ni Dos at agad dumukot sa bulsa para kunin ang pinag mamalaki nito.

Lalo lang namilipit ang aking tiyan sa kakatawa ng makita Kong parehas lang sila ng ginagamit na telepono. Pinag kaiba lang ay may sticker sa phone na gamit ni Dos. Are these people kidding me?

"Ang gwapo nyo parehas pero napag iwanan na kayo ng panahon" Tawang tawa Kong sabi dito. Kita ko ang pag kibit balikat nilang dalawa sa isa't isa. "Touch screen na ang uso ngayon, look at my phone" Aya ko dito. Pinag agawan dalawa ang telepono ko na para bang mga taong bundok na namamngha sa bagong teknolohiya. "You should buy a new phone." Biro ko sa mga ito. "How this thing works?" Uno asked. He looks too cute. Same sila ni Dos na parang bata na puno ng curiosity.

"Totoo palang mas hiyang pa ang mga bata kesa sa mga matatanda pagdating sa technology." Muling sabi ko.

"Isang libo para sa phone na to!" sabay na naglapag si Uno ng pera sa lamesa. Ano yan? Balak mong bilhin ang phone ko? Hello, thousands ang bili ko dyan!

"Isang libo at tatlong daan!" Lumapag din ng pera si Dos. "Dalawang libo." Muling banat ni Uno. "limang libo, hurling tawad na!" gigil na sabi ni Dos.

Bago pa man mag taas ng presto si Uno ay pinangunahan ko na ng salita. First of all sino ba nag sabi na binebenta ko to? "Una sa lahat at hindi sa huli, akin to, you should buy NEW phone, pero hindi ito kasi nga AKIN PO ITO, nagkakaintindihan ba tayo? Pangalawa, wala ka ng teleponong mabibili sa isang libo Uno, kung meron man sigurado akong keypad yon or maybe second hand phone na konting ihip lang ay lasog lasog na ang mga piyesa, pangatlo, ang huli sa lahat at hindi una malamang, hindi na tinatanggap ang ganyan pera dito sa Pilipinas! Panahon pa yata yan ng pamumuna ng Marcoses! Iba na itsura ng pera ngayon!" Paliwanag ko sa mga ito.

" Talaga?" Sabay na tanong ng dalawa. Napahawak nalang ako sa noo ko at na patingin kay Aphrodite. Aphrodite paano mo nasisikmurang tumira kasama ang mga taong ito? Ang sakit nila sa utak.

" By the way, Paano kayo nakakabili sa mga store outside kung ganyan ang pera nyo?" Nagtataka Kong tanong. Dahil sa pagkakaalam ko hindi na yan tinatanggap. Bago na ang itsura at value ng pera ngayon.

"What do you mean?" Tanong ni Uno. Seriously? What do I mean?

"I mean, pano kayo nakakapag bayad kung ganyan ang perang meron kayo? Like this, how can you buy this chicken, and the spices you add in it, that wine... That amm... Microwave?" Kita ko pa rin ang lito nilang kaisipan. Kanina lang ang taas ng pananaw ko sa kanila na feeling ko ang tali talino nilang nilalang, but in this moment? Ayoko nalang mag salita.

"Dos, how did you buy the chicken? And the other vegetable?" Uno asked his brother. It seems na si Dos ang nakatoka sa pamimili ng mga kinakain nila sa araw araw.

"I.. Ehem I didn't use any money, I saw that chicken outside, together with its friends in a field." Sabi nito. What? "Wag mong sabihin na nang huli ka ng manok sa loob ng manukan?" Tanong ko dito. Pero ano pa nga ba mukang ganun na nga ang ginawa nya. "How about the vegetables?" Tanong ni Uno. "There is gulayan nearby, nahirapan lang ako umakyat ng bakod." Natatawang sagot nito at binigyan ng kinda ang kapatid.

I guess, that is why Di nila alam ang itsura ng bagong pera, Dahil Di nila ginagamit.

"How about the appliances?" I asked. Uno fixes his hair and look at me. "Don't worry it's all free, I saw it in somewhere, pila pila ang mga appliances and I think it's free." Sabi nito.

"Don't tell me, kinuha mo lahat ng yan sa supermarket?" naka tulala Kong tingin dito.

Feeling ko sa sabog ang utak ko sa inyong dalawa.

"Let's go out, and buy the newest phone." Pag anyaya ni Dos.

"You should go, may aasikasuhin pa ko." Malamig na bosses ni Uno. He is always that type of person na Malamig, cold blooded? He looks like an introvert kind of human being and Dos is the exact opposite of him. Dos is always wearing a big smile and he talks a lot. And I can see that he's quite a chicboy. Dos escorted me to the exit of this underground pit for vampire's soul, whatever what this place called.

We walked downtown, to the nearest store, to buy him a phone. Syempre wala syang pera kaya ako pa ang magbabayad. Hindi to libre, wala ng libre sa panahon ngayon.

"This thing is so cool!" Saad nito. Ganyan din naman ako nung unang beses na nagkaselpon ako. As we keep continue walking, may nakita akong malaking salami sa hindi kalayuan. Nag isip ako ng ibang pwedeng daanan Dahil baka mapansin nyang wala akong reflection sa salamin. Agad akong tumakbo sa kaliwang daan habang busy sa bagong phone si Dos. Hindi nya na halata na iniwan ko na sya sa kanyang pag lalakad. Hindi nila pwedeng malaman na bampira ako, ayoko kanyang makulong sa libro o kahit masasaksak ng pilak sa puso.

"Are you trying to hide from someone else?" Malamig na boses mula sa aking likuran. Mabilis itong humakbang patungo sa aking harapan, isang abilidad na bampira lang ang may kakayahan.

Isang lalaking may seryosong muka, blonde na buhok, at lalong nag mukang matangos Dahil sa suot nitong salamin sa mata. Sa tangkad nito ay tinataya kong hanggang balikat lamang ako nito. Obviously this man in front of me is a Vampire... Too hot for a vampire, argh.

I'm stuck between sasabihin ko bang may vampire hunter banda doon na kani kanina lang ay ka sabay ko pang kumain s***h hinalikan ko pa kagabi o mag papa kilala ba muna ako?

"Come with me." Pag anyaya nito sa akin sabay na hinila ako, sing bilis lang ng kidlat ang pangyayaring iyon Dahil nya bilang isang bampira may kakayahan kaming kumilos ng mabilis at hamak na ma's mataas ang senses namin kumpara sa mga normal na tao. "S-Saan tayo?" Tanong ko dito ng marating namin ang isang lugar na may fountain, ang ganda. Kung iisip in ay para itong tourist spot.

"Hindi ko alam na may mga bampira pa palang magaganda na tulad mo." Pang bobola nito sa akin.

"Wala na ba kayong ibang line? Na rinig ko na kasi yan." Pagkasabi ko ay nag tawa an kaming dalawa.

Habang tinititigan ko sya ay tila ba hinahatak ako ng karismang nakapalibot sa kanya. His hair bouncing as the air strikes at him. Ngayon lang ako nakakita ng kapwa bampira na pinagkalooban ng magandang muka.

"Wanna hunt together?" He asked. Sa sinabi nyang iyon ay alam Kong tao ang tinutukoy nya. Bilang isang bampira kailangan pa rin namin ng dugo na maiinom para mabuhay kami at para lalong lumakas ang aiming abilidad.

"Passed." Sabi ko dito. "I already stopped hunting people hundreds of years ago." Dugtong ko.

"Really? So you mean to say na... You are sucking animals blood? It can makes you weaker..." Sabi nito.

"Actually, it's okay. Too tired to live in this world. Gusto ko mamuhay bilang isang normal na tao, yung maranasan ang mag ka sakit at mamatay. Alam mo yun? Mga bagay na na gagawa ng tao." Pag ka sabi ko ay napalalim ang tingin ko dito. Sandaling katahimikan ang bumalot sa paligid namin, tanging ang tubig mula sa fountain ang nag papaikot ikot sa among matataas na tainga.

"Its getting colder... Wanna go inside?" Muling anyaya nito. "So you mean that you owned this place?" Gulat na tanong ko, though hindi naman malayong oo kasi ilang taon na kaming namumuhay at hindi naman kami gaano bumibili ng mga bagay na pang tao kaya Di malayong makaipon kami ng maraming pera, hindi ba?