Araç taşlı orman yollarından geçerken Ayşe arka koltukta sessizce oturuyordu. Gözlerini camdan ayırmıyor, içindeki fırtınayı bastırmaya çalışıyordu. Yanında oturan Cihan’ın elinden sıkı sıkı tutuyordu, çünkü her an başlarına bir şey gelebileceğini hissediyordu.
Cihan bir yandan telsizden adamlarıyla konuşuyor, bir yandan Ayşe’yi göz ucuyla kontrol ediyordu.
“Korkma,” dedi kısa ve sert bir sesle, “bu yolu korumaya aldık.”
Ayşe başını salladı ama kalbi hala çılgınca atıyordu.
Tam o sırada önlerindeki araç bir anda fren yaptı. Sürücü,
“Abi, yolu kapatmışlar!” diye bağırdı.
Ayşe’nin boğazı düğümlendi.
Cihan hızla tabancasını kavradı, kapıyı açarken geri döndü,
“Burada kalacaksın!” dedi buyurgan bir sesle.
Ayşe donmuş gibi kaldı, elleriyle koltuğa tutunarak izlemeye başladı.
Cihan ara
