Cihan, Ayşe’nin ailesiyle olan bağını kendi baskıcı korumasıyla koparmıştı. Ancak Ayşe’nin tam anlamıyla "onun" olması için, ruhundaki o derin sızının dindirilmesi gerektiğini biliyordu.
Araba, Ayşe’nin çocukluğunun geçtiği, pencerelerinden sardunyaların sarktığı o müstakil evin önünde durduğunda Ayşe’nin nefesi kesildi. Elleri dizlerinin üzerinde birbirine kenetlendi.
"Cihan... Bu çok fazla. Hazır mıyım bilmiyorum," diye fısıldadı.
Cihan, uzanıp onun titreyen ellerini tuttu. "Ben yanındayım. Seni onlardan koparan bendim, geri getiren de ben olacağım. Onlar senin geçmişin Ayşe."
Bahçe kapısından içeri girdiklerinde, Ayşe’nin annesi Münevver Hanım, elinde sulama kabıyla çiçeklerin arasındaydı. Başını kaldırdığında kızını gördü. O an zaman durdu.
Münevver Hanım’ın elindeki kap yere düşt
