Ayşe’nin ruhundaki gürültü, araba villanın o yüksek demir kapılarından içeri girdiğinde yerini mutlak, sağır edici bir sessizliğe bıraktı.
Artık ağlamıyordu. Gözpınarları, babasının o buz gibi "Sen de bu kirli kanın bir parçasısın" cümlesiyle kurumuş, sanki gözyaşları içindeki boşluğa akmaya başlamıştı.
Cihan, onun bu tepkisizliğini bir fırtına öncesi sessizlik sanıyordu. Arabadan indiğinde Ayşe’nin kapısını açtı, ona elini uzattı. Ayşe, o eli görmedi bile. Mekanik bir hareketle araçtan indi, bakışları hiçbir şeye odaklanmadan, sanki bir hayaletmişçesine merdivenleri tırmandı.
O gece Ayşe ne üzerindeki elbiseyi çıkardı ne de yatağa girdi. Odanın köşesindeki tekli koltuğa sindi, dizlerini göğsüne çekti ve pencereden dışarıdaki uçsuz bucaksız karanlığı izlemeye başladı. Saatler geçti; ay
