Selim, Mavi’nin başucunda beklerken gözlerindeki kaybetme korkusu, gözyaşlarıyla birlikte birer birer dökülüyordu adeta. Uyanana kadar bir an olsun ayrılmadı yanından. Sevgisini, hislerini, babası Demir Bey’den bile saklamadı.
“Mavi benim kardeşim olsaydı,” dedim içimden , sesim titreyerek. “Gönül rahatlığıyla teslim ederdim sana, gözüm arkada kalmadan...”
Mavi hastanede kaldığı süre boyunca kanındaki uyuşturucuyu temizlemek için büyük çaba harcandı. Ama belli ki bu süreç, kolay geçmeyecekti. Zehir kana karışmıştı; düşüncelerini, duygularını etkiliyordu. Bu yüzden, doktorlar gözetim altında kalmasına karar verdi.
Ben her ne kadar sürekli yanlarında olamasam da, bir telefon kadar yakındaydım.
Selim’in bu süreçte çok yardıma ihtiyacı vardı. Ama o, kimseye yük olmadan, sessizce dimdik aya
