Sa Bawat Sandali

Sa Bawat Sandali Hi, I’m Lia, 16 years old, only child, at nagbo-boarding ako inshort malayo ako sa pamilya ko. Sanay na akong mag-isa tahimik ang mga araw, tahimik ang gabi, at sanay na rin akong magpanggap na okay lang ako. Hindi ko in-expect na may magbabago sa buhay ko. Hindi ko rin in-expect na may makikilala ako. dumating sya sa hindi tamang panahon i mean dumating sya sa panahong hindi pa pwede. At dito nagsisimula ang kwento ko. Habang nag-i-scroll ako sa f*******:, may nakita akong post na puro memes. Hindi ko namalayan na napatawa ako, kaya napa-react ako ng 😆. After a minute, may nag-pop up na message. Messenger Jay: hi, pwede talk? Me: hello, ayos lang naman Jay: okay lang lumabas with you? Napakunot noo ako. Me: huh? eh halos hindi mo nga ako kilala eh Jay: kaya nga, para makilala pa kita diba Hindi na ako nag-reply. Sineen ko lang yung message niya kasi nabibigla ako. Bigla akong napaisip kung mapagkakatiwalaan ko ba siya. Ang misteryoso kasi ng account niya—konti lang posts, walang masyadong impormasyon. After a few minutes, nag-chat ulit siya. Jay: ano, pwede? Me: kelan ba? Jay: ngayon, kung gusto mo Me: sure ka diyan? Jay: oo nga, mag-ayos ka na. magga-gas lang ako Napatingin ako sa screen, parang may halo na kaba at curiosity. Me: okay (Jay reacted to your message) After 35 minutes, nag-pop up ulit yung message niya. Jay: san ka na? san kita susunduin? Me: (binigay ko yung exact address ko) Jay: okay, labas ka na. malapit na ’ko Me: ok So ayun na nga, lumabas na lang ako para antayin siya. Kinakabahan ako—yung klaseng kaba na hindi mo ma-explain. Parang ewan. Curious, pero kabado. Literal. After a few minutes, may humintong sasakyan. May nagtanong ng pangalan ko… at siya na nga ‘yon. Hindi na ako nagdalawang-isip—sumakay na lang ako. Tahimik lang kami habang bumibiyahe. After halos kalahating oras ng pagri-ride, ipinasyal niya ako sa tabi ng ilog. Ang tahimik. Ang relaxing. Preskong hangin, tapos yung tunog ng tubig—nakaka-kalma. Hindi ko alam na may dala pala siyang kape. Jay: oh, coffee mo. baka lamigin ka Me: ay hala, bumili ka pala. magkano ’to? babayaran ko na lang Jay: huwag na, libre ko ’yan sa’yo Me: bahala ka, sabi mo eh Umupo kami sa gilid ng ilog, magkatabi, tahimik. Tapos bigla siyang nagsalita. Jay: akala ko hindi ka magre-reply sa chat ko. feeling ko kasi famous ka (sabay ngiti) Me: huh? famous? hindi ah. boring nga ako eh Jay: ilang taon ka na nga pala? Me: 16 pa lang po Jay: bata ka pa pala (sabay ngiting napayuko) Me: huh? bakit naman? eh ikaw ba? Jay: 2005 ako Me: (nag-loading utak ko) Jay: 21 na ’ko Me: ay… eh akala ko nasa 18 ka lang. di halata eh Jay: ako nga ’tong hindi makapaniwala na 16 ka pa lang. kala ko 18 ka na rin Me: ulol, grabe ka bess Nag-ngitian lang kami. Tahimik ulit. nakaharap lang kami sa ilog sabay higop ng kape. like and comment for the next part.