Mahilig talaga akong manahi. Sabi ko nga noong bata pa ako, sa tuwing may nakikita akong magagandang designs sa TV o magazines, ay magiging designer ako. Tapos, ako ang mananahi ng damit na isusuot ko. Pero dahil hindi man lang ako nakapagtapos ng pag-aaral ay hanggang pangarap na lang ako.
“Are you serious about this, Rusty?”
Nilingon ko si Krypton na nasa tabi ko. Nakakunot ang noo niya habang nasa labas kami ng boutique ng mga tela.
Ngumiti ako. Ginawa ko ang lahat para magpa-cute sa kanya, bago ako sumagot.
“Oo naman, boss. Sige na, boss, please? Isa kasi talaga ‘to sa dalawang pangarap ko, eh.” Ngumuso pa ako para cute akong tingnan.
“Bakit, ano ba ang pangarap mo?” May naglalaro na ngiti sa labi niya kaya alam kong sinasakyan niya lang ang trip ko.
Kaya naman, dapat lang
