"Melike ne oldu?" Diye bağırdım korkuyla. Noyan hemen yerinden fırlayarak üzerini giyinmeye başlarken valizimden benim için de bir tane hırka çıkarıyordu. Ayaklanıp terliği mi giyerken telefonda Melike'nin "Tutkun" diyerek ağlamasını dinliyordum.
Noyan'la birlikte odadan adeta fırlarken onun ne ara giyindiğini düşünecek zamanı bile bulamamıştım. Melike konulamayacak kadar hisli bir şekilde ağlarken adımlarımızı merdivenlere attık.
"Odada mısın?" Diye sordum çünkü ne sorsam ağlamaktan cevap veremiyordu.
"Kapının önünde" dedi ağlamalarının arasından. Ne olursa olsun Melike asla bu şekilde ağlamazdı. Ben onun böyle ağladığını çocukken bile görmemiştim. Telefonu kapatıp son merdiven basamağını da inip dış kapıya koştum. Evde hâlâ ses yoktu, herkes uyuyordu. Noyan da tam arkamdan geliyord
