Etrafta o kadar çok ses vardı ki… hiçbiri kulağıma ulaşmıyordu. Bağırışlar, şaşkın nidalar, “Dur!” diyen sesler... hepsi bir uğultunun içinde kaybolmuştu. Gözümde sadece bir şey vardı: Noyan.
Öfkeyle sıkılmış dişleri, gözbebeklerine kadar sızan alev gibi bakışları...
Ekrandaki o fotoğrafa bir kez daha baktı. Dudaklarının kenarı gerildi. Sonra aniden döndü ve hiçbir şey söylemeden salondan çıktı.
“Noyan!” diye bağırdım, ardından koşarak peşine düştüm. Ayakkabısını sinirli hareketlerle ayağına geçirirken onu yakaladım. Kapı neredeyse omzuma çarpıyordu, ama umurumda bile değildi. Kalbim, içimde yankılanan bir siren gibiydi.
“Noyan dur, nereye?” dedim panikle.
“Bunun hesabını soracağım!” diye hırladı. Gözleri alev gibiydi.
Arkamızdan ayak sesleri duyulmaya başladı. Nur, Nermin Anne ve an
