- NOYAN -
Konaktaki şaşalı karşılamadan sonra Zülfiye ana Tutkun'un orada kalması için ısrar etmişti ama Tutkun "başka bir zaman belki" diyerek reddettmişti. Mental olarak çok yorulmuştu karım. Açıkçası ben de bir an önce evimize gitmek ve onu rahatça teselli etmek istiyordum. Biz akşam evden çıktığımızda bile hâlâ davullar çalıyor, şehrin dört bir yanına kurbanlıklar dağıtılıyordu.
Zülfiye ana üzgün gözlerle bizi yolcu ettikten sonra yola çıkıp eve geldik. Tutkun yol boyunca konaktaki olaylar hakkında konuşup gülmüştü. Bekir'in sürekli oyun oynaması çok komiğine gitmişti ki buna ben de çok gülmüştüm.
“Hani biri dur dese bir yumruk atacakmış gibi değil mi?”
Bunu söylediğimde Tutkun o içimi titreten kahkahasını attı. O kahkahanın melodisi sanki göğsümde yankılandı.
“Yalnız,” dedim dir
