NOYAN
Aklımı yitirmiş olmalıydım.
Gerçekten başka açıklaması yoktu. Nur’un odasından çıktığımda ellerim yumruk olmuş, parmaklarımın eklemleri bembeyaz kesilmişti. İçimden kendime saydırıp duruyordum. Bu kadına karşı nasıl bu kadar zayıf düşebilirdim? Nasıl bu kadar kolay alt edilebilirdim? Bir cümle... sadece bir cümle kurdu. Gömleğini çıplak tenine giydiğini söyledi, evet. Elbette her insan öyle yapar. Ama onun ses tonu... o ton ki, sanki tenine değil de, aklıma dolandı. Bakışlarım irademden bağımsız şekilde göğüslerine kaydı. Yemin ederim, bakışlarım oraya istemeden sürüklendi. Fakat o an… o kısık gözleri, buğulu yanakları ve o dudaklar… sanki yaratılışın en büyük lanetiyle kutsanmış gibiydi: baştan çıkarıcılıkla.
Kendime lanetler yağdırarak yürüdüm.
Tutkun’un bana ne yaptığı hakkınd
