Her şey öyle ani, öyle baş döndürücü bir hızla gelişmişti ki… Ağzımdan çıkan kelimeleri ben bile zar zor anlayabilmiştim.
“Ben de geliyorum,” dedim.
Bu cümleyle birlikte, geride kalanlara bir veda bile edemeden restoranın çıkışına yönelmiştim. Arkadaşlarımız şaşkınlıkla peşimizden seslendi. Diego ve Julia, ayak seslerimizin ardına yetişerek, “Yardım edebileceğimiz bir şey var mı?” diye sordular.
Noyan, tek kelime etmeden öne geçip hesabı halletmek üzere ilerlemişti. Nur, gözyaşlarını saklayamıyor, içini çeke çeke ağlıyordu. Onun titreyen omuzlarına sarıldım. Çıkış kapısında, boğazımda düğüm olmuş bir ağırlıkla döndüm Diego’ya.
“Annesi hastalanmış,” dedim kısa bir cümleyle. Başımla Nur’u işaret ettim. “Türkiye’ye dönmemiz lazım. Haberleşiriz.”
Diego’nun gözlerinde hem şaşkınlık hem de
