Göz kapaklarımı araladığımda ilk fark ettiğim şey sessizlikti. Oda sakindi. Perdelerin arasından sızan yumuşak sabah ışığı loş bir aydınlık yaratıyordu içeride. Birkaç saniye boyunca sadece tavana baktım. Nefes alışverişim düzenliydi ama vücudumun diğer bölgeleri için aynı şeyi söylemek mümkün değildi.
Başımı yastıktan kaldırmaya çalıştığım anda, içimde bir yer sızladı. Yüzümü istemsizce buruşturdum. "Off…" diye inledim neredeyse sessizce. Kasıklarımdan yukarı doğru yayılan, yoğun ve derin bir acı… öylece uzanırken bile kendini hatırlatıyordu.
Banyodan gelen su sesiyle onun hâlâ odada olduğunu anladım. Noyan… Banyodaydı. Ama ben? Ben asla kalkacak durumda değildim. Vücudumun içinden geçmişti resmen. Hem de ne geçmek! Bu sabah, kelimenin tam anlamıyla… bayılmıştım. Hatırladığım son şey on
