Panik... Kaos... Bağırışlar...
Zülfiye Ana, Ateş Ağa’nın kollarında odadan çıkarılırken ben hâlâ yerimden kalkamamıştım. Sanki sandalye değil beni toprağa bağlayan bir taştı altımda. Gözlerim boşluğa düşmüş gibi ardı ardına çıkan insanları takip etti yalnızca. Kulaklarım uğulduyordu. Dünya sanki önümde yavaş çekimde akıyor ama ben hiçbirine ait değilmişim gibi... Hiçbir yere ait değilmişim gibi...
Sonunda bir çift sıcak avuç içi yüzüme dokundu. Nefes almayı yeniden hatırladım.
"Nefes al... Tutkun bir ses ver, korkutuyorsun beni."
Noyan’ın sesi kulağımın tam içinden yankılandı. Ellerini yanaklarımda hissettiğimde yüzüne bakmak zorunda kaldım. Kısık ve tedirgin gözleri benimkilerle buluştuğunda içimde bir şey çatladı. O çatlaklardan yaşlar süzülmeye başladı yeniden. Ben farkında olmadan
