"Ang Mahiwagang Orasan ng Kabundukan"

Sa matataas na bundok ng maharlika ay may isang tahimik na baryo na tinatawag na Mapayapa. Dito matatagpuan ang labing-anim na taong gulang na si Adrian, masipag, matulungan, at masunurin na anak. Ito ang mga katangian na nag uudyok sa kanya na mangarap ng mas mabuti para sa kanyang pamilya. Isang umaga, habang naglalakad sa gubat at nangangalap ng kahoy si Adrian, ay may nakita siyang isang lumang orasan sa tabi ng isang malaking kahoy. Ang orasan kasi ay may angking Ganda at kumikislap kahit Hindi direktang nasisikatan ng araw.Habang iniisip ang nakitang orasan, ay biglang lumitaw ang isang matanda at ito ay biglang nagsalita. "Kahit na ang orasan na ito ay may kakayahan na ibalik ang oras, ay gagamitin mo na sa mali. "Dagdag pa Ng matanda "Palagi mong gamitin Ang orasan sa tama" Nagpasalamat Naman si Adrian sa matanda at pagkatapos nun ay nawala na din Ang matanda kansayang harapan. Sa mga sumunod na araw, ginamit ni Adrian ang orasan upang maitama ang maliliit na pagkakamali. Isang beses ay nailigtas niya ang isang batang muntik nang mahulog sa ilog. Sa isa namang pagkakataon ay natulungan niyang makauwi nang ligtas ang isang matandang naligaw sa kagubatan. Dahil sa kanyang mabubuting gawa, lalong minahal si Adrian ng mga tao sa kanilang baryo. Ngunit may isang sakim na negosyanteng nagngangalang Don Marco ang nakabalita tungkol sa mahiwagang orasan. Nais niya itong angkinin upang yumaman at magkaroon ng kapangyarihan. Isang gabi, palihim na ninakaw ni Don Marco ang orasan. Ginamit niya ito upang yumaman sa pamamagitan ng pandaraya at paulit-ulit na pagbabago ng mga pangyayari para sa kanyang sariling kapakinabangan. Hindi nagtagal, nagsimulang magulo ang buong baryo. May mga pangyayaring tila nauulit, may mga taong nakakalimot sa kanilang ginawa, at may mga halamang biglang nalalanta. Napagtanto ni Adrian na ang maling paggamit sa kapangyarihan ng orasan ang dahilan ng kaguluhan. Humingi siya ng tulong sa matandang lalaki na nagbigay sa kanya ng orasan. Sinabi ng matanda na ang tanging paraan upang maibalik ang kaayusan ay ang harapin si Don Marco at kumbinsihin itong isuko ang orasan. Naglakbay si Adrian sa gitna ng makapal na kagubatan hanggang sa marating niya ang mansiyon ni Don Marco. Hindi sila nag-away. Sa halip, kinausap niya ito nang mahinahon. Ipinaalala niya na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa salapi kundi sa kabutihan ng puso. Dahil sa mga salitang iyon, nakonsensiya si Don Marco. Isinauli niya ang mahiwagang orasan at humingi ng tawad sa buong baryo. Pagkatapos noon, ibinalik ni Adrian ang orasan sa matandang tagapagbantay ng kabundukan. Nawala ang kapangyarihan nito upang hindi na ito magamit sa kasamaan. Unti-unting bumalik sa normal ang buhay ng mga tao at muling naging masaya at mapayapa ang kanilang baryo. Lumipas ang maraming taon at naging pinuno ng baryo si Adrian. Ginamit niya ang kanyang karunungan at kabutihan upang tulungan ang lahat. Si Don Marco naman ay nagbago at naging matulunging mamamayan. Ang kuwento ng mahiwagang orasan ay naging alamat sa kanilang baryo at nagsilbing paalala sa lahat na ang kapangyarihan ay dapat gamitin para sa kabutihan at hindi para sa pansariling interes. Tandaan na Ang tunay na lakas at kayamanan ay nagmumula sa kabutihan, katapatan, at tamang paggamit ng anumang kapangyarihang ipinagkatiwala sa atin.