Chapter 8
1387 Words
Nandito kami sa likod ng garden, walang katao-tao dito.
Ewan ko kung bakit niya ako dinala dito.
Hindi ba dapat andon kami sa loob ng villa para mag saya? Pero bakit niya ako dinala dito?
May cabin dito, naglakad siya patungo roon, pero hinawakan niya lang ang doorknob at binuksan ang pinto. Tumingin siya sakin, na para bang gusto niya ako pumasok doon.
Lumakad ako papalapit sa kaniya at pumunta din sa loob.
"Bakit tayo nandito, Sir?" Tanong ko. Maliit ang cabin na 'to, pero okay ang loob niya.
"So we can be alone together."
"Bakit naman?"
Hindi na siya umimik pa. Nakaramdam ako ng kaba, mauulit kaya 'yong nangyari kanina? e nalilito nga ako! Gusto ko siya pero may kulang, ang kailangan ko ay ang pagmamahal, hindi 'yong maugat..at...mahaba niya– Hays basta!
Napabuntong hininga nalang ako.
Ayoko ng ganto.
Naramdaman ko na hahawakan niya na sana ang leeg ko para ilapit niya ang mukha ko sa kaniya. Pero bago pa 'yon nangyari ay itinulak ko siya.
Naiinis ako sa kaniya.
"Sir Ezekiel, kung gusto mo man mangyari ang nangyari satin kagabi ay please lang, 'wag mo nang balakin, dahil andito ako para magtrabaho" Sabi ko sa kaniya.
Hindi ko mapigilan na mangatog habang nagsasalita dahil galit na galit ako sa kaniya. Oo nagustuhan ko 'yong nangyari, pero ayoko na maulit pa iyon.
Hindi siya nagsalita. Tumingin lang siya sa akin. Wala man lang emosyon ang mga mata niya.
Akmang hahawakan niya uli ako pero itinulak ko ang kamay niya papalayo sa katawan ko.
"Tigilan mo ako, please lang." Sabi ko.
Narinig kong napabuntong hininga siya.
"Why?"
"Dahil ayoko ng ganto! Nalilito ako!" Sabi ko sa kaniya. Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang luha ko. Mariin ang tingin ko sa kaniya.
"Nagtatrabaho ako para sa pamilya ko.. Hindi ako bayaran, sir! Ayoko nang ganto! Sayang ka, pogi kapa naman..! Nalilito ako sayo!" Sabi ko.
Bigla siyang nabigla nang makita ang luhaan kong mukha. Hindi siya makatingin sakin dahil nararamdaman ko na naaawa siya. But i dont want pity from him! i want his love– tama, pagmamahal niya ang kailangan ko...
"Sir, umamin kanga sa'kin. Gusto mo ba ako?"
"You're not my type–"
"Umamin ka sabi e! iba ang sinasabi ng mata mo!"
"Ugh! fine." Sabi niya, napatalikod siya ng mahampas niya ang lamesa.
"I-i...i like you, Jaheli." Sabi niya. Hindi siya makatingin sa'kin.
Parang nawala lahat nang pagod at sakit sa katawan ko nang marinig ko iyon.
"I like you, because of you, i like you because i could see how hard you work just to feed your family. I like you because you're kind, i like you because you're stubborn, i like you because you're you, you don't give a f**k about people's status in life, you don't care if they're rich or what, you treat them like you're their closest friend"
"h-hah?" Parang naestatwa ako sa sinabi niya. Kinikilig ako na ewan.
"You heard me, Jaheli. Gusto kita, dahil pinaramdam mo sa'kin na parang normal na tao lang rin ako." Sabi niya. Hindi ko maintindihan.
"Ever since.. i was a kid...i was a f*****g loner, Jaheli. People look at me differently."
"Well, I'm not 'People' hindi iba ang tingin ko sayo, Ezekiel.. Sa totoo lang.. iba ka sa mga mayayaman na nakilala ko, ibang iba ka, Ezekiel.."
Sabi ko, lumapit ako sa kaniya at niyakap siya. Bigla niya naman akong hinarap at yumakap din.
Nararamdaman ko na hinahalikan niya ako sa noo nang paulit ulit.
"Hoy... anong meron tayo..." Sabi ko, nalilito na kasi ako. Hindi ako 'yong taong situationship enjoyer!
"Jaheli, i want to marry you." Sabi niya na bigla ko naman ikinagulat.
"Ha? kasal agad? hindi ba pwedeng girlfriend at boyfriend muna?" Sabi ko. Masyado kasing mabilis.
He sighed and nodded.
"Then, can i be your boyfriend?" He asked, nakangisi siyang nagtanong sa'kin. Ang pogi talaga neto!
Kung hindi ko siya kilala ay mapagkakamalan ko siyang modelo e.
"Hmp! okay sige, cute ka naman e." Sabi ko habang nagpapabebe sa kaniya. Ramdam ko na nagiinit na naman ang pisngi ko dahil hinalikan niya ako pagkatapos non.
His eyes light up nung pumayag ako. Napangiti nalang ako sa reaksyon niya.
"I promise to make you feel loved, baby." Sabi niya.
Pinisil ko ang matangos niyang ilong ng pabiro at nagsalita.
"Weh? talaga ba?"
Tumango-tango naman siya nang parang bata.
"sus, edi putukan mo nga ako. para maniwala ak–"
Hindi natapos ang aking sasabihin nang bigla niyang inangkin ang labi ko.
____________________________
Nagbihis ako, inayos ko ang dress na suot ko. Tinulungan niya akong suotin iyon. Ang sakit nang puson ko kakalabas pasok niya kanina. Buti nga ay natapos na rin. Mag dalawang oras ata kaming andito sa cabin. Kasi alas kwatro na.
Nanginginig pa ang hita ko kaya binuhat niya nalang ako palabas.
Habang pasan pasan niya ako ay hindi ko mapigilan na kiligin. Pero at the same time ay nalulula rin ako dahil matangkad siya, at pasan-pasan niya ako ngayon!
"Ezekiel?" Sabi ko.
"Hm?"
"Ibaba mo na ako, kaya ko na 'to. Atsaka baka may makakita pa sa'tin.." Sabi ko sa kaniya.
"No, 'wag na. I know you're still sore, baby." Pagmamadiin niya. Hindi nalang ako nagsalita.
Binuhat niya ako hanggang Villa, Ang ibang guests ay nasa labas, pero nasa loob kami ngayon.
Ang iba naman ay nasa loob rin, ang iba nga ay nagulat dahil nakaalalay si Ezekiel sa'kin..
Umakyat kami, at pumunta sa dati niyang kwarto noong dito pa siya nag s-stay.
"Here, magpahinga ka muna." He said, ibinaba niya ako sa malambot niyang kama.
"Pero okay na naman din ako..." Sabi ko sa kaniya.
"Magdadala ako nang pagkain para sayo, dito kalang. Magpahinga ka, 'wag nang matigas ulo." He said and kissed me on my forehead.
Bago siya umalis ay nginitian niya muna ako. Isinara niya na ang pinto.
Nilibot ko ang mata ko sa
kwarto niya, pati kwarto niya ay maganda, kulay grey ang pader. May dalawang malaking Bintana dito, naglakad ako papunta roon at tumingin, kitang kita ko ang garden nila na punong-puno nang makukulay na bulaklak at iba't ibang halaman.
Kahit na nagkakasalo sa labas ay hindi rinig sa loob ng Hacienda ang ingay.
Ang peaceful. Inilibot ko pa ang mata ko sa kwarto niya. Ang laki nang kwarto niya, at ang bed niya, jusko, king sized bed pa. Sabagay, malaking tao kasi siya.
Nakita ko ang mga picture niya sa Poster, para siyang modelo rito. Pero medjo baby pa siya dun, siguro nasa 11 palang siya.
Nakita ko rin sa dingding ang family picture nila. Apat silang lalaki, at isang babae na may edad na pero halata na maganda ito nung kabataan, katabi ng isang lalaki ang babae at hawak hawak niya ang baywang nito. Siguro nanay niya 'to at papa niya.
Mukhang kuya at kapatid niya iyong tatlong lalaki, at isa rin siyang andun. Nasa hulihan siya. Ang sungit nang tingin niya sa picture. Pero ang pogi niya.
Halata na hindi siya mahilig ma pakuha nang mga larawan.
Napansin ko rin na ang pangalan na nakasulat sa ibaba ng malaking family picture nila.
"Vengord Family..?" Banggit ko. Ang ganda naman ng apelyido nila.
Pero parang ang familiar.
Hindi ba't famous ang Vengord family sa politika? halos sa lahat nang social media ay andon ang mga pangalan nila.
Sa pagkakaalam ko ay isa sila sa mga kilalang pamilya sa bansang ito at sa iba pang bansa. Dahil marami silang kompanyang pinapatakbo.
Maya-maya pa ay nagbukas ang pinto. Lumingon ako at nakita ko siya, may dala-dala siyang pag kain. Mukhang masasarap iyon. Karne at desserts!
Inilapag niya ang tray sa lamesa niya. Grabe tong kwarto niya, mas malaki pa sa condo! parang may bahay sa loob ng bahay.
Ipinaupo niya ako, bago siya.
"Eat it all." Sabi niya. Pero andami naman nito.
"Sigurado kaba? E andami nito, baka naman gusto mo kumain." Sabi ko, kanina pa kasi siya hindi kumain. Nung bago lang kami umalis ng mansiyon niya ay doon lang siya kumain kasi pinagluto ko siya.
Ngumisi lang siya sakin.
"I'm all good, baby." He said.
Hindi ko na rin siya pinilit pa, nagsimula akong kumain.
Hindi ko mapigilang hindi mailang kasi bawat subo ko nang pagkain ay puro siya tingin.
"Naneto naman oh, 'wag kanga puro tingin, nakakailang kaya." Sabi ko, natawa nalang siya at tumango tango.
- Writer
