Twenty One

1980 Words

               Lunch time. Dahil wala naman akong masyadong kakilala sa kompanya madalas akong kumain mag-isa sa cafeteria. Madalas kasi'y busy lahat ng empleyado rito kaya wala ng time para magkakilala pa. Ang iba nga, sa opisina na kumakain.                Kakalabas ko pa lamang ng elevator ng bigla na lamang may humila sa akin.                "Ano ba!" inis kong sigaw.                "Okey ka na ba?" tanong niya.                I hissed. "Paki mo ba kung kumusta ako?"                He chuckled. "Bumalik na naman ang pagiging mataray mo. Buti siguro kung pagurin kita buong araw para behave ka lang."                "Ano bang kailangan mo?"                "Wala naman. Gusto ko lang sanang i-invite ka for lunch."                Mapakla akong tumawa. "Ba't di yung kalandian mo ang i

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD