พลัก แรงผลักน้อยนิดแต่ก็ทำให้ร่างบางล้มลงบนที่นอน สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เนตรอุษารีบถอยร่นร่างกายหนีไปทว่าแขนแกร่งพร้อมกับร่างกายหนาคร่อมตามลงมา กักร่างของเธอเอาไว้
“จะทำอะไร” มือเล็กผลักอกเขาพร้อมกับผินใบหน้าหนี เมื่อเขาโน้มใบหน้าต่ำลงมา รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ
“ของเคยๆ อย่าทำเหมือนไม่รู้” มือข้างหนึ่งบีบปลายคางมนให้หันมาสบตา
“ทุเรศ” เนตรอุษาแหวออกมาเสียงดังเมื่อคมจมูกโด่งกดลงบนแก้มเนียนใสกดลากลงมาตามกรอบหน้า เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเธอ ก่อนที่จะมองสบดวงตาพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
“คุณต้องการอะไร” เนตรอุษาถามเสียงสั่น ปัดความคิดที่เริ่มรู้ทันเขาออกไป
“อาย ไม่รู้จริงเหรอ” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แววตาของเขาในตอนนี้ทำให้เธอคิดไปถึงอดีต หัวใจที่แบกรับความเจ็บปวดเอาไว้หลายปีสั่นไหว
เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน
“อายคิด…/ฉันต้องการสิทธิ์การเลี้ยงดูลูก” ความต้องการที่เธอเผลอค
