2.อิสรภาพ
1349 Words
ทหารของแกรนด์ดยุคเซอริลบุกเข้ามาในพระราชวังพร้อมกับทหารของดยุคเดนเวอร์ เนื่องจากแกรนด์ดยุคได้เตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้เอาไว้เป็นอย่างดี อีกทั้งทหารของพระราชวังต่างไม่มีใครภักดีต่อองค์จักรพรรดิผู้มักมากในกามผู้นั้น
ทำให้เกิดการนองเลือดในพระราชวังน้อยมากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก
ดยุคแห่งเดนเวอร์ ได้จัดการสังหารขุนนางที่อยู่ฝ่ายองค์จักรพรรดิ คนพวกนั้นขูดรีดภาษีจากประชาชนจนความเป็นอยู่ของชาวบ้านยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่ออีรีคจัดการขุนนางฝั่งตรงข้ามได้ครบทุกคนแล้วเขาก็เดินทางเข้าไปในพระราชวังเพื่อนำกำลังไปสมทบกับแกรนด์ดยุคเซอริล
พอเขามาถึงที่นี่องค์จักรพรรดิโรแลนด์ก็ถูกมัดเอาไว้ในสภาพที่ไม่น่าดูเท่าไหร่นักเพราะว่าในตอนที่แกรนด์ดยุคบุกเข้าไป องค์จักรพรรดิกำลังกระทำเรื่องอย่างว่ากับพระสนมมากมายในห้องนั้น
“จบลงเท่านี้ใช่ไหมเซอริล!”
เซอริลถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะมองหน้าสหายรัก เราเติบโตมาด้วยกันเพราะอย่างนั้นอีริคถึงได้ตอบรับในทันทีที่เขาร้องขอความช่วยเหลือว่าจะก่อกบฏ
“คงจะจบลงเท่านี้แหละนะ ในที่สุดข้าก็จะได้ทำตามที่ตั้งความหวังเอาไว้ พลิกฟื้นจักรวรรดิชาเตอร์ให้กลับมาอุดมสมบูรณ์..”
อีริคพยักหน้าเบาๆ ให้ทหารของเขาจัดการตรวจตราดูบริเวณโดยรอบเพื่อจัดการเก็บกวาดทำความสะอาด
“แล้วเรื่องสตรีมากมายพวกนั้นท่านจะเอาอย่างไร?”
อีริคกล่าวถามก่อนที่เขาจะเก็บดาบเข้าไปในฝัก
“สำหรับสตรีที่ถวายตัวแล้ว ให้เงินพวกนางคนละก้อนแล้วส่งตัวออกไปให้พวกนางมีชีวิตใหม่ แต่สำหรับสตรีที่ยังไม่ออกเรือน ตามความจริงนางควรจะเป็นสมบัติของเจ้าและข้า เพียงแต่ข้าอยากจะขอร้องเจ้า ข้ามีสตรีผู้หนึ่งที่ข้าสนใจ ยังไงข้าขอเลือกสตรีผู้นั้นแล้วส่งมอบสตรีที่เหลือให้เจ้า”
อีริคส่ายหน้าเบาๆ
“ข้าไม่ต้องการสตรีเหล่านั้นหรอก ไหนๆ ท่านก็พบเจอสตรีที่ถูกใจทั้งที ข้าขอแสดงความยินดีล่วงหน้าให้ก็แล้วกัน”
เซอริลส่งยิ้มให้กับอีริค
“หากเจ้าคิดเช่นนั้น สตรีที่ยังไม่ได้ถวายตัวนางอื่นข้าจะปล่อยนางไปแล้วกัน เพราะตัวข้าเองต้องการสตรีเพียงนางเดียวเท่านั้น”
สตรีผมสีทองที่กล่าวคำอวยพรให้เขา.. เซอริลกำลังคาดหวังในการพบเจอกันครั้งต่อไปของเรา ว่านางจะรู้สึกแบบไหนกันนะหากว่าเขาจะขอนางมาเป็นจักรพรรดินี
เขาไม่สนใจชาติกำเนิดหรือว่าอะไรทั้งนั้น เพราะชัยชนะในครั้งนี้เขาได้รับความมั่นใจมาจากนาง
..........
“ตามคำสั่งของท่านแกรนด์ดยุคแล้ว พระองค์ให้พวกเราปล่อยสตรีที่ถวายตัวแล้วไปจากที่นี่นะครับท่านพ่อบ้าน การที่ท่านทำเช่นนี้มันออกจะ..”
พ่อบ้านของตระกูลเดนเวอร์มองหน้าของหัวหน้าอัศวินด้วยสายตาเรียบเฉย
“นี่ท่านเซอร์ ข้ากำลังทำเพื่อท่านดยุคอยู่นะ ท่านต่างหากที่จะต้องระวังเพราะหากข้ากราบทูลเรื่องนี้กับแกรนด์ดยุคละก็..”
หัวหน้าอัศวินก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาขบเม้มริมฝีปากก่อนจะค่อยๆ ส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับพ่อบ้าน
“อะ..เอ่อ แค่สตรีที่ถวายตัวนางเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกครับ เชิญท่านพ่อบ้านเลือกได้เลย..พวกนางกำลังนั่งรออยู่ทางนี้แล้ว”
หัวหน้าอัศวินตบมือเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจจากบรรดาสนมน้อยใหญ่ของอดีตองค์จักรพรรดิ
“ฟังข้าให้ดี แต่เดิมทีพวกท่านคือเลดี้ชนชั้นสูง แต่ในยามนี้ต่างเข้ามาในพระราชวังเพื่อรับใช้องค์จักรพรรดิ ในเมื่อองค์จักรพรรดิทรงสวรรคตแล้ว เช่นนั้นข้าจะแบ่งสตรีเป็นสองกลุ่มนั่นก็คือสตรีที่ถวายตัวแล้วและยังไม่ได้ถวายตัว เชิญสตรีแต่ละท่านต่อแถวมาทางด้านนี้เลย”
เมื่อหัวหน้าอัศวินกล่าวจบก็ส่งยิ้มให้กับท่านพ่อบ้านเดนเวอร์ สายตาของชายชรากวาดมองไปยังใบหน้าของหญิงงามเหล่านั้น แต่ละนางต่างงดงาม โดดเด่นและแตกต่างกัน แต่ทว่าสตรีที่สะดุดสายตาของเขามากที่สุดคือสตรีผมสีเหลืองทองที่มีใบหน้าสะอาดสะอ้าน นางมีรอยยิ้มที่ไร้การปรุงแต่งและมี ดวงตาที่กระจ่างใสเผยให้เห็นถึงความจริงใจ
หลังจากที่มารีแอนมองหาเกรซจนคอแทบเคล็ดในที่สุดนางก็เจอกับเกรซที่วิ่งมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ
“ให้ตายเถอะมารี ข้าไม่คิดเลยว่าคำที่เจ้ากล่าวมันจะเป็นความจริง!”
มารีแอนส่งยิ้มให้กับเกรซพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของนางเอาไว้แน่น
“อย่าลืมที่ข้าบอกนะ หลังจากออกไปจากที่นี่แล้วข้าหวังว่าเราจะได้พบกันในงานเลี้ยงไม่ใช่ห้องซักล้างหรือว่าในครัว”
เกรซหัวเราะเบาๆ
“ได้สิมารี..”
เกรซเดินไปต่อแถวก่อนมารีแอน นางตอบคำถามของเหล่าทหารเสียงดังฟังชัดว่านางไม่เคยถวายตัวตามคำกล่าวแนะนำของมารีแอน หลังจากนั้นเกรซก็หันหลังกลับมามองมารีแอนพักหนึ่งแล้วเดินจากไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ามีชื่อว่าอะไร..”
“มารีแอนค่ะ มารีแอน แอนเธีย”
“เจ้าถวายตัวรึยัง?”
มารีแอนด์ส่งยิ้มให้กับชายชราเบื้องหน้า
“ค่ะ ข้าถวายตัวแล้ว”
“เจ้าเข้ารับใช้องค์จักรพรรดิบ่อยแค่ไหน?”
เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีคำถามที่ลึกซึ้งเช่นนี้ พวกเขาคงจะต้องการความแน่ใจถึงเรื่องการถวายตัวของเธอเป็นแน่!! เพราะอย่างนั้นเธอจะต้องเล่นใหญ่เอาไว้ก่อน!
“ละ..หลายครั้งเลยค่ะ! อาจจะเพราะว่าข้าคล่องแคล่วและรับใช้ฝ่าบาทอย่างเต็มที่ทุกครั้ง พระองค์ก็เลยเรียกใช้ข้าบ่อยกว่าสนมนางอื่น..”
พ่อบ้านยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพึงพอใจ ที่คฤหาสน์เดนเวอร์มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่
ท่านดยุคไม่สามารถร่วมเตียงกับสตรีใดได้เพราะว่าส่วนนั้นของท่านดยุคมันไม่ตื่นขึ้นมา คราแรกเขาในนามของพ่อบ้านผู้ดูแลทุกเรื่องก็ไม่ได้กังวลมากมายกับเรื่องนั้น เพราะเขาคิดว่าเดี๋ยวพอนานๆ ไปท่านดยุคก็น่าจะดีขึ้นเอง แต่ทว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลย เพราะยิ่งนานไปกับยิ่งไร้วี่แวว
ตระกูลเดนเวอร์จะขาดผู้สืบทอดไม่ได้อย่างเด็ดขาด เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือท่านดยุค และเมื่อได้ยินว่าที่พระราชวังมีสตรีมากมายที่กำลังจะถูกส่งออกนอกกำแพงวัง เขาก็ตรงมาที่นี่ในทันทีเพื่อมาตามหาสตรีที่ทั้งงดงามและเก่งกาจเชี่ยวชาญเกี่ยวกับเรื่องบนเตียง
และดูเหมือนว่าเขาจะพบเจอสตรีผู้นั้นแล้ว
“เช่นนั้นก็ดีตามข้ามา..เราจะกลับไปที่คฤหาสน์เดนเวอร์กัน ท่านดยุคจะรับเลี้ยงเจ้าในฐานะนางบำเรอของท่านและถ้าหากเจ้าสามารถช่วยท่านดยุคให้กลับมาปึ๋งปั๋งอีกครั้ง เจ้าจะได้รับเงินจำนวนมหาศาลแบบที่เจ้าไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่หากว่าเจ้าตั้งครรภ์ แน่นอนว่าทรัพย์สมบัติมากมายของเดนเวอร์ เจ้าจะมีสิทธิ์ใช้มันได้ตามต้องการ..”
ดะ..เดี๋ยวก่อน มารีแอนไม่ค่อยเข้าใจเรื่องตรงหน้าสักเท่าไหร่ ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนรถม้าโดยมีพ่อบ้านที่พูดอธิบายเรื่องของดยุคแห่งเดนเวอร์ให้เธอฟังอย่างไม่หยุดหย่อน
ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเธอได้รับอิสระมาแล้วหรอกเรอะ!! แล้วการเดินทางไปที่คฤหาสน์เดนเวอร์..เธอจะไปที่นั่นทำไมกัน?!
- Writer
