Ang Pustahan sa JS Prom
CHAPTER 1:
Ako si Maya Reyes, 17 years old, Grade 12, STEM strand. At kung may titulo man ako sa St. Joseph High School, hindi honor student, hindi best in Math. Ang titulo ko: "Ang Matabang Babae ng St. Joseph".
65 kilos, 5'2 ang height, salamin na halos kalahati ng mukha ko, buhok na hanggang bewang na laging nakatali lang kasi wala akong pambili ng magandang shampoo. Nanay ko lang kasama ko sa bahay, labandera. Tatay ko iniwan kami noong 10 years old pa lang ako.
Pero hindi yun ang dahilan kung bakit ako umiiyak ngayon sa banyo ng gym ng St. Joseph, habang naririnig ko ang tugtog ng JS Prom sa labas.
Umiiyak ako dahil sa isang lalaki. Si Ethan Cruz.
Si Ethan Cruz. 18 years old, varsity captain ng basketball, STEM strand din, top 2 sa klase, moreno, matangkad, may dimple sa kaliwa. Lahat ng babae sa St. Joseph may crush sa kanya. Lahat maliban sa akin, kasi ako, mahal ko na siya. Hindi crush. Mahal.
Nagsimula ang lahat noong September. Library duty ako. Siya, pinapunta ni Ma'am para mag-aral ng Calculus kasi bagsak siya sa quiz. Ako ang nag-tutor.
"Hoy, Maya, paano ba to? Yung derivative ng x²?" tanong niya noon, amoy pawis galing practice.
Tinuruan ko siya. At sa tuwing tama ang sagot niya, ngingiti siya at sasabihin, "Ang galing mo talaga, Maya!"
Doon nagsimula. Araw-araw na siya pumupunta sa library. Hindi para sa Calculus. Para sa akin. Sa likod ng bookshelf ng Math section, doon niya ako unang hinalikan. October 15, 2017. Naalala ko pa ang petsa.
"Maya, gusto kita. Pero wag muna natin sabihin sa iba. Alam mo naman mga tao dito. Pero pag graduate natin, promise, ipagmamalaki kita," sabi niya.
At naniwala ako. Tatlong buwan kaming lihim. Text sa gabi, tawag hanggang alas dose. Binigay niya sa akin ang varsity jacket niya para suotin ko tuwing nilalamig ako sa library. Ang bango ng jacket, amoy Ethan.
Kaya noong nalalapit ang JS Prom, February 14, Valentine's Day, sinabi niya, "Maya, sa prom na tayo magpapakilala. Magsasayaw tayo. Sabihin natin sa lahat na tayo na."
Ginawa ko ang lahat para sa araw na ito.
Dalawang buwan akong hindi nagmeryenda. Yung baon kong P50 araw-araw, iniipon ko. Nakabili ako ng tunay na leather cord sa SM, P250. Bumili ako ng silver charms sa palengke, P100 isa, dalawa, M at E. Ako mismo ang gumawa ng bracelet. Gabi-gabi kong pinapakinis ang leather gamit ang liha na hiningi ko kay kuya sa talyer. Inukit ko gamit ang karayom ang "3 months & forever" sa likod ng charm. Nasugatan pa ang daliri ko.
Sumulat din ako ng liham. Tatlong pahinang liham, sinulat ko ng pinakamaganda kong sulat-kamay. Sinabi ko doon lahat. Na kahit binubully ako, siya ang dahilan kaya ako masaya. Na pangarap kong maging fashion designer at siya ang una kong gagawan ng damit.
At ang gown. Yung gown ng nanay ko noong 1995 pa, kulay peach, may lumang lace. Dalawang linggo kong inayos. Gabi-gabi pagkatapos gumawa ng assignment, nagtatahi ako. Tinanggal ko ang lumang manggas, hinigpitan ko sa bewang, nagdagdag ako ng perlas na tig-pipiso. Pinlantsa ko ng paulit-ulit. Sabi ni nanay, "Anak, ang ganda mo diyan."
Alas singko ng hapon, naligo ako. Naglagay ako ng kaunting pulbos na hiram kay tita. Nag-lip tint ako na bigay ni Lance, pinsan ko. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Mataba pa rin. Pero masaya. Kasi alam kong may naghihintay sa akin.
Alas sais, pumunta ako sa gym. Ang gym ng St. Joseph, pinalamutian ng mga teacher ng balloons at disco ball na hiram sa munisipyo. Maingay ang speaker, tumutugtog ng "Perfect" ni Ed Sheeran. Amoy pawis at pabango ng mga estudyante.
Nakatayo ako sa gilid, malapit sa stage, hawak ang maliit na sling bag na may bracelet at liham.
Alas sais y medya, dumadami na tao. Nakita ko si Tricia Gomez.
Si Tricia. Dati siyang bestfriend ko noong Grade 7. Pareho kaming mataba noon. Pero noong Grade 9, pumayat siya, gumanda, at naging mayaman lalo kasi nanalo ang tatay niya sa lending business. Mula noon, hindi na niya ako pinansin. Lagi niya akong binubully.
Naka-pulang fitted gown si Tricia, kita ang hubog, may slit pa. Ang ganda niya. At hawak niya ang kamay ni...
Ethan.
Si Ethan, naka-black barong, gwapong-gwapo. Pero hawak ni Tricia ang kamay niya. Magkadikit sila.
Lumapit ako, ngumiti. "Ethan!"
Tumingin siya sa akin. At doon ko nakita. Hindi saya. Takot. At guilt.
Si Tricia ang kumuha ng mic sa emcee. "Hi everyone! Sorry, may special announcement lang kami ni Ethan! Pwede ba makinig kayo?"
Tumahimik ang gym. 200 na estudyante nakatingin sa stage.
"So, alam niyo naman si Ethan, varsity captain natin, diba? At ako, syempre, ang magiging Prom Queen niyo mamaya," simula ni Tricia, natawa ang mga tao. "May chismis kami! May pustahan kami ni Ethan last October!"
Kinabahan ako. Anong pustahan?
"Sabi ko kay Ethan, 'Ethan, kung kaya mong paibigin at sagutin ka ni Maya Reyes ng 3 months, bibigyan kita ng P5000! Kasi diba kawawa naman si Maya, walang nagmamahal sa kanya!' At alam niyo ba? PUMAYAG SI ETHAN!"
Tawanan. Parang bomba sa tenga ko.
"Hindi totoo yan!" sigaw ko, pero mahina lang, walang nakarinig.
Tumingin si Tricia kay Ethan, "Ethan, sabihin mo sa kanila! Magkano ka ngayong prom?"
Nanginginig si Ethan. Nakatingin sa akin. Gusto kong sumigaw, "Ethan, sabihin mong hindi totoo! Sabihin mong mahal mo ako! Sabihin mong yung jacket mo, yung halik sa library, totoo!"
Kinuha ni Ethan ang mic. Ang kamay niya pawis.
At sinabi niya...
"Oo... pustahan lang. Si Maya... sino ba magkakagusto dun? Mataba, pangit, mukhang baboy na may salamin. P5000 lang katapat niya. Trip lang."
Parang tumigil ang mundo.
Yung bracelet sa bag ko, yung liham na tatlong pahina, yung gown na dalawang linggo kong tinahi, yung tatlong buwan na akala ko pagmamahal...
Lahat, pustahan lang pala. P5000.
Hindi pa tapos si Tricia. May kinuha siya sa bulsa ni Ethan. Isang bracelet. Brown leather, may M at E. Kamukhang-kamukha nung ginawa ko! Pero mas luma.
"Oh eto pa oh! Yung bracelet na bigay daw ni Maya? Basahan! Tingnan niyo ginawa ni Ethan!" sigaw ni Tricia.
Tinapon ni Ethan sa basurahan na nasa stage. At kumuha si Tricia ng isang basong orange juice na nasa lamesa ng judges...
At binuhos sa akin.
Buong baso. Mula ulo, bumuhos sa mukha ko, sa salamin ko, sa peach gown ng nanay ko. Basa. Ang perlas na tinahi ko, natanggal. Ang buhok ko, may juice.
At ang buong gym, humagalpak sa tawa. May nag-video. May sumigaw, "Worth it ang P5000!"
Nakatayo lang ako, basa, nanginginig, hawak pa rin ang bag na may totoong bracelet na ginawa ko. Hindi ko naibigay.
Tumakbo ako. Tumakbo ako palabas ng gym, habang tumutulo ang juice sa mukha ko na may kasamang luha. Umuulan sa labas. Walang payong. Tumakbo ako hanggang sa waiting shed, doon ako umupo sa putikan, suot ang gown na binuhusan ng juice.
Dumating si Lance, pinsan ko, tumatakbo, may payong. "Maya! Maya! Anong nangyari? Sabi ng kaklase mo..."
Hindi ako makasalita. Binigay ko sa kanya ang bag. Binuksan niya. Nakita niya ang bracelet na may M&E at liham na basa na ng ulan at luha.
"Si Ethan..." yun lang nasabi ko.
Niyakap ako ni Lance sa putikan, basa kaming dalawa ng ulan.
Kinabukasan, hindi na ako pumasok. Pumunta si nanay sa school para kumuha ng card ko. Lumipat kami sa Tondo, Manila, sa bahay ni Tita. Blinock ko lahat. f*******:, i********:, number ni Ethan. Tinapon ko ang varsity jacket niya sa basurahan, pero hindi ko matapon ang bracelet na ginawa ko. Itinago ko sa ilalim ng unan ko.
Pitong taon kong itinago. Pitong taon kong dala ang sakit ng JS Prom.
At ngayon, pitong taon na ang lumipas, babalik ako. Hindi na bilang Maya Reyes na 65 kilos. Bilang Maya Santos, 48 kilos, fashion designer, at haharapin ko ulit ang lalaking sumira sa JS Prom ko.
At hindi niya alam kung sino ako.
