บทนำ
เครื่องบินของสายการบินชื่อดังในประเทศไทยที่เดินทางมาจาก ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนียได้ลงจอดเพียงไม่นาน สาวเอเชียไทยแท้อย่างอรัญญา กิจจาพรหรืออิง ก็เดินทางเข้ามาในตัวอาคารของสนามบิน เธอเดินทางกลับมาไทยในครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาเพราะเธอ เดินทางมาแบบไม่ให้ใครรู้นอกจากน้องสาวต่างมารดาของเธอที่มารอรับอยู่หน้าสนามบิน
"พี่อิง"เสียงใสของสาวน้อยวัย23ปีก็เรียกพี่สาวเพื่อให้เธอรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน อิงหันไปตามเสียงที่เรียกตัวเองก็พบน้องสาวของตัวเองที่ตอนนี้เธอโตเป็นสาวจนเธอแทบจำไม่ได้เพราะนี้มันก็เกือบ5ปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับไทย
"ข้าวสวย"อิงตรงเข้าไปหาน้องสาวของเธออย่าง จินดารัตน์ กิจจาพร หรือข้าวสวยด้วยความคิดถึง ถึงแม้ทั้งสองจะคนละแม่แต่ก็รักกันไม่ต่างจากแม่เดียวกัน
"ไม่ได้บอกใครใช่ไหม"อิงถามข้าวสาวออกไปหลังจากเธอผละออกจากการกอดน้องสาวตัวเอง
ข้าวสวยพยักหน้ารับพี่สาวตัวเองที่กำชับนักกำชับหน้าว่าห้ามบอกที่บ้านว่าเธอกลับมา
"มีอะไรหรือเปล่าพี่อิง"ข้าวสวยเอ่ยถามออกไปเพราะดูจากท่าทางของพี่สาวเธอดูเหมือนมีเรื่องในใจตลอดเวลา และดูเธอเครียดๆ
"ไปถึงคอนโดก่อนแล้วพี่จะบอก"ข้าวสวยไม่ถามอะไรต่อเพราะนิสัยของอิงคือถ้าเธอไม่บอกก็คือไม่บอกถ้าเธอจะบอกก็บอกเอง
ข้าวสวยพาอิงมาพักที่คอนโดของตัวเองที่กลางกรุงเทพมหานคร เธอเป็นนักศึกษาจบใหม่ที่ยังไม่ได้หางานทำ เพราะพึ่งจบได้ไม่ถึงเดือน ส่วนอิงเธอเป็นนักเรียนอินเตอร์ที่จบปริญญาโทแล้วแต่เธอก็เลือกทำงานต่อที่ต่างประเทศ เธอสอบชิงทุนเพื่อไปเรียนต่อ ส่วนแม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่คลอดเธอแล้ว และพ่อเธอก็ตัดสินใจแต่งงานใหม่กับแม่ของข้าวสวยตอนเธออายุได้4ขวบ
▫️
▫️
▫️
"ตกลงพี่อิงเป็นอะไรคะ"ข้าวสวยถามขึ้นอีกครั้งหลังจากมาถึงคอนโดแล้วแต่อิงก็ยังไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย
"ข้าวสวย....พี่จะทำไงดี"อิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นกังวลและเธอดูเครียดมาก "พี่ท้อง พี่ท้องได้เกือบ2เดือนแล้ว...พี่ควรทำไงดี"อิงถามออกไปพร้อมมองหน้าของข้าวสวย ข้าวสวยมองมาที่ท้องของอิงที่เธอไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรกว่ามันนูนออกมาเล็กน้อยเท่านั้น เธอไม่พูดอะไรเพียงแต่ดึงพี่สาวตัวเองเข้ามากอด อิงที่ได้รับกอดอุ่นจากน้องสาวที่เป็นคนในครอบครัวที่เธอรักมาที่สุดก็ว่าได้ ทำให้น้ำตาที่เธอพยายามเก็บมาตลอดไหลออกมาอย่างกั้นไม่อยู่
"แล้วพี่จะเอายังไงคะ พี่ห้ามเอาเด็กออกนะ"ข้าวสวยที่เงียบมาได้สักพักหลังจากอิงดีขึ้นก็พูดออกไป
"พี่ไม่มีทางทำร้ายลูกพี่แน่นอน แต่พี่กลัวพ่อของเขา"อิงพูดออกมาเพราะพ่อของลูกเธอทำให้เธอต้องหนีเขากลับมาบ้านเกิด
"เกิดอะไรขึ้นคะ"
"พี่พลาดเองที่ไว้ใจผู้ชายแบบนั้น แต่พี่จะเลี้ยงเขา แค่อยากให้เราช่วย"อิงเธอเห็นทางออกทางเดียวตอนนี้คือการให้ข้าวสวยเลี้ยงลูกของเธอ เพราะถ้าเธอเลี้ยงเองสักวันผู้ชายที่เธอข้ามน้ำข้ามทะเลหนีมาต้องรู้เข้าสักวัน และวันนั้นคือวันที่เธอต้องเสียลูกเธอไป
"ให้ข้าวช่วย ให้ข้าวช่วยยังไงคะ"ข้าวสวยถามออกไปเพราะเธอพร้อมช่วยพี่สาวเธอทุกอย่างที่เธอทำได้
"พี่แค่อยากให้ข้าวช่วยเลี้ยง ลูกพี่ให้หน่อย เพราะถ้าพี่เลี้ยงเองสักวันเขาต้องรู้ว่าพี่มีลูกกับเขาและตามมาเอาเขาคืนไป"
"เรื่องแค่นี้ข้าวเลี้ยงได้สบายมาก"เธอยิ้มรับพี่สาวเพราะการเลี้ยงลูกของพี่สาวเธอคงไม่ใช่เรื่องอยากจนเธอทำไม่ได้
"ขอบคุณนะ"อิงดึงข้าวเข้ามาสวมกอด ข้าวสวยเลือกที่จะไม่ถามถึงพ่อของลูกในท้องพี่สาวเพราะถ้าเขาคือคนดี พี่สาวคงไม่พาลูกหนีมาแบบนี้
"แล้วเรื่องพ่อกับแม่ละคะ"ข้าวสวยถามออกไปเพรายังไงพ่อกัมเธอต้องรู้เรื่องนี้
"พี่จัดการเอง"
จากวันที่อิงกลับมาที่ประเทศไทยและคลอดลูกสาวของตัวเองออกมาแล้วนี้ก็ย่างเข้าปีที่5แล้ว ข้าวสวยที่ดูแลอาเทอร์ลูกชายของอิงในวัย4ขวบกว่า เธอดูแลหลานเป็นอย่างดี เธอยังคงใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพเหมือนเดิมและหาเงินด้วยการดูแลร้านเบเกอรี่ของเธอ ส่วนอิงเธอกลับไปดูแลกิจการของครอบครัวที่ภูเก็ตซึ่งเป็นรีสอร์ทขนาดใหญ่ในเมืองภูเก็ต โดยเดือนละ1-2ครั้งที่เธอจะเดินทางมาหาลูกชาย
"น้าข้าวครับ..."หลานชายตัวแสบของข้าวสวยเรียกข้าวสวยทันทีเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้ว อาเธอร์ไม่ถือว่าตัวเล็กเลยก็ว่าได้เพราะเขาได้ยีนของพ่อมาจำนวนมาจนทำให้เขาดูเหมือนเด็กต่างชาติมากกว่าเด็กไทยทั้งสีดวงตา สีผิว หน้าตา แต่ยกเว้นสีผมที่ได้แม่ตัวเอง
"ว่าไงคะ ตัวแสบ"ข้าวสวยอุ้มหลานตัวเองขึ้นมา วันนี้เป็นวันเรียนวันสุดท้ายแล้วเพราะก็จะปิดเทอมแล้ว
"ผมไปอยู่กับคุณแม่ได้ไหมครับ"ข้าวสวยที่ได้ยินคำถามของหลานชายตัวแสบถาม เธอก็ตอบไม่ถูกเพราะพี่สาวเธอไม่อยากให้หลานไปอยู่ด้วยเท่าไร
"เดี๋ยวน้าถามคุณแม่ให้นะคะ แต่ตอนนี้อาเทอร์ต้องไปอาบน้ำก่อน"ข้าวสวยพูดแล้วก็ว่างเขาลงบนพื้น พี่เลี้ยงประจำของอาเทอร์ก็พาเธอไปอาบน้ำ
▫️
▫️
▫️
"ว่าไงข้าว"อิงที่เห็นว่าน้องสาวโทรมาก็กดรับโทรศัพท์ทันที
"พี่อิง อาเทอร์จะไปอยู่ด้วยได้ไหม"
"ได้ซิ แต่ต้องประมาณอีกอาทิตย์หนึ่งนะ เพราะตอนนี้มีทัวร์มาลงที่รีสอร์ท พี่ยังไม่ค่อยว่าง"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวข้าวบอกหลานให้"ข้าวสาวที่ได้คำตอบก็ว่างโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปหาอาเทอร์ทันที
▫️
▫️
▫️
อีกฟากของโลก
"เจอตัวยัง"เสียงที่ดูทรงพลังได้เอ่ยถามลูกน้องคนสนิท ดวงตาสีมรกตมองตรงไปยังลูกน้องตัวเองเพื่อหาคำตอบของคำถาม
"เจอแล้วครับ.....แต่"
"พูดออกมา"มัทธิอัส ออสติคเชลล์พูดออกไปเมื่อเห็นท่าทางของลูกน้องตัวเอง ทำท่าทางเหมือนมีเรื่องอยู่ในใจเพราะปกติลูกน้องของเขาอย่างเจอาร์ ไม่เคยมีท่าทางแบบนี้
"แม่กับลูกแยกกันอยู่ครับ ลูกชายอยู่ที่กรุงเทพ ส่วนแม่อยู่ที่ภูเก็ต"
"ใครเป็นคนดูแลหลานฉัน"มัทธีอัสถามออกไป เพราะเขาพึ่งรู้ไม่นานว่าน้องชายของตัวเองทำสาวไทยที่เคยทำงานเป็นเลขาให้ท้อง และตัวเองก็ต้องมานั่งเสียใจเพราะปากที่แข็งจนเธอหนีไป
"น้องสาวต่างแม่ของเธอครับ"
"ไปบอกแมท ให้มันเตรียมตัวไปง้อเมียมันก่อนหมาจะคาบไปแดก ส่วนหลานฉันจัดการเอง"มัทธีอัสที่ได้เห็นข้าวสวยแล้วจึงทำให้เขาอยากจะเป็นคนไปพาหลานมาอยู่ด้วยเสียเอง
"ได้ครับนาย"เจอาร์พูดจบก็เดินออกไป
ช่วงสายของวันถัดมา มัทธีอัสและแมทธิว ออสติคเชลล์ก็เดินทางมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ พร้อมทั้งลูกน้องคนสนิท การมาของสองหนุ่มทำให้สายตาของคนในสนามบินมองมาทั้งคู่เป็นตาเดียวยิ่งเป็นสาวๆยิ่งแล้วใหญ่เพราะด้วยหน้าที่คุมเข้มตามสไตล์ลูกครึ่งอเมริกากับอาหรับ และสีดวงตาที่เป็นสีมรกตทั้งคู่ทำให้ทั้งคู่ดูหล่อเหล่าราวกับเจ้าชายหลุดออกมาจากเทพนิยาย
"ไปต่อเครื่องไปภูเก็ตเลย ส่วนทางนี้เดี๋ยวพี่จัดการให้แกเอง ถ้าตามกลับไปไม่ได้ แกก็ไม่ต้องกลับไป"มัทธิอัสพูดแล้วเดินแยกตัวจากน้องชายไปทันที
