โซ่ใจซาตาน

เจอกัน

มัทธีอัสที่เดินทางออกมาจากสนามบินก็ตรงมาที่ร้านเบอร์เกอรี่ของข้าวสวยทันที

"ทำไมเหมือนกันจัง"อาเทอร์พูดขึ้นเมื่อเขาเดินชนกับผู้ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งและเขามีดวงตาสีเดียวกับตัวเองถึงแม้จะไม่เข้มเหมือนกัน มัทธีอัสที่เห็นเด็กน้อยตรงหน้าก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังเลยที่เป็นทายาทของน้องชายตัวเองแต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเขาได้เห็นคนที่ดูแลหลานตัวเอง

"เกิดอะไรขึ้น อาเทอร์"ข้าวสวยที่ได้ยินเสียงของหลานชายก็รีบออกมาดูแต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือชายตรงหน้ามีหน้าตาคล้ายกับหลานชายของเธอมาก แต่เธอก็พยายามเก็บอาการเหล่านั้นไว้ก่อนเพราะเขาอาจไม่ใช่พ่อของหลานเธอ

"ขอโทษแทนหลานดิฉันด้วยนะคะ"มัทธีอัสยอมรับเลยว่าการที่ได้มาเจอข้าวสวยมันทำให้เขาไม่ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย

"ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็ของเอสเปซโซ่ร้อนหนึ่งแก้วนะครับ"มัทธีอัสพูดจบก็เดินไปนั่งที่โต๊ะตัวที่วางอยู่

ข้าวสวยที่พาหลานไปไว้หลังร้านแล้วก็เดินมาทำกาแฟให้กับมัทธีอัส

"ได้แล้วค่ะ"ข้าวสวยเดินนำกาแฟที่เธอทำเสร็จมาเสริฟด้วยตัวเองเพราะตอนนี้ภายในร้านคนเยอะมากเพราะตอนนี้เที่ยงกว่าแล้วทำให้มีคนมาที่ร้านเธอมากขึ้น

"อรัญญาสบายดีใช่ไหม"คำถามของชายตรงหน้าทำให้หัวใจของข้าวสวยลงไปอยู่ตาตุ่มทันที แต่เธอก็ไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินหนีไปเท่านั้น ข้าวสวยที่เดินมาหลังร้านเรียบร้อยแล้วก็กดโทรศัพท์หาพี่สาวทันที แต่เธอก็ไม่รับสายเธอเลยสักสายทำให้ข้าวสวยใจร้อนร้นแปลกๆกลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ถ้ามัทธีอัสพูดว่าเป็นพ่อของอาเทอร์เธอก็เชื่อแบบไม่มีเงื่อนไขเลยก็ว่าได้เพราะเขาหน้าตาคล้ายหลานเธอมากเลยก็ว่าได้ ข้าวสวยเฝ้ามองชายคนนั้นอย่าใจจดใจจ่อว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับไปเพราะเขามาอยู่ที่ร้านเธอเกือบ2ชั่วโมงแล้ว

"เป็นไงบ้าง"เจอาร์เดินเข้ามาหาผู้เป็นนายหลังจากได้รับรายงานเรื่องของแมทธิวแล้ว

"ไปถึงภูเก็ตแล้วครับ น่าจะไปถึงรีสอร์ทอีกประมาณครึ่งชั่วโมงครับ"

"หน้าหลานฉันเหมือนพ่อมันไม่มีผิด ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ"

"น้าหรือหลานครับ"เจอาร์พูดอย่างรู้ใจเจ้านายตัวเอง

"ก็ทั้งสองอย่าง แต่วันนี้กลับก่อนก็แล้วกัน"มัทธีอัสพูดจบก็เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์และเดินออกไปจากร้านทำให้ข้าวสวยโล่งอกไปเยอะเลย แต่เธอยังไม่ได้ทำอะไรโทรศัพท์ก็ดังขึ้นก่อน

"ข้าวมีไรเปล่า พี่เห็นเราโทรมาหลายสายแล้ว"อิงที่ประชุมเสร็จก็เห็นว่าน้องสาวโทรมาหาเกือบสิบสายเธอก็เลยรีบโทรกลับทันที

"มีซิพี่ พี่อิงรู้จักคนที่ข้าวส่งรู้ให้ดูเปล่า"

"แป๊บนะ พี่ยังไม่ได้เปิดดู"อิงพูดจบก็เปิดดูรูปในไลน์ทันทีและนั้นคือสิ่งที่ทำให้เธอตกใจไม่น้อย "คุณมัทธีอัส"

"พี่รู้จักเขาหรอ ข้าวสวยถามออกไปหลังจากที่พี่สาวพูดชื่อของใครซักคน

"เขามากับใคร"อิงถามออกไปอย่าร้อนรน

"มากับผู้ชายอีกคนหนึ่งแต่ข้าวไม่ได้ถ่ายรูปไว้"

"หน้าเหมือนกันไหม"

"ไม่นะ"ข้าวสวยตอบตามที่เธอเห็นออกไป

"พรุ่งนี้พี่จะให้คนไปรับอาเทอร์ เตรียมตัวให้พร้อม"อิงที่รู้ว่านิสัยของมัทธีอัสเป็นยังไงก็เลือกที่จะพาลูกออกห่างเขาเพราะถ้าเขามาเองยังไงเขาก็ต้องพาอาเทอร์ไปให้ได้ซึ่งเธอจะไม่ยอมแต่อย่างน้อยในความแย่ก็มีความดีอยู่ตรงที่เป็นมัทธีอัสไม่ใช่ใครอีกคนทีเธอไม่อยากเจอเขาเลย

"ได้ค่ะ"

ทางด้านของแมทธิว พอมาถึงภูเก็ตก็เดินทางเข้ามาพักที่รีสอร์ทของอิงโดยชื่อของลูกน้องของมัทธีอัส

"สวัสดีค่ะ"พนักงานตอนรับที่เคาเตอร์เอ่ยทักทายคิวเบอร์ที่เดินเข้าไปติดต่อห้องพัก

"ไม่ทราบว่าได้จองไว้ไหมคะ"พนักงานเอ่ยถามคิวเลอร์แต่สายตากับมองไปที่คนที่มาด้วยกัน

"จองไว้สองห้อง ในชื่อของ เจอาร์กับฮามัตร์"

"สักครู่นะคะ" พนักงานพูดจบก็ไปดูข้อมูลเธอใช่เวลาไม่นานก็ส่งคีย์การ์ดให้กับคิวเลอร์สองใบ

"เดี๋ยวดิฉันให้คนพาไปส่งนะคะ"

"อืม"

▫️

▫️

▫️

"ขวัญ เปลี่ยนห้องให้ลูกค้าที่เขาไม่โอเครกับห้อง"อิงที่เพิ่งได้รับแจ้งจากพนักงานว่ามีลูกค้าของย้ายห้องเพราะข้างห้องเสียงดังจนตัวเองไม่ได้พักผ่อน เลยต้องการของย้ายห้อง อิงเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้า

"อิง..."แมทธิวเรียกชื่อเธอออกมาอย่างคนละเมอเพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้เจอเธอเร็วขนาดนี้ และจากลักษณะของเธอตอนนี้ทำให้เขาดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เจอเธออีกครั้ง ต่างจากอิงที่เธอที่ได้ยินเสียงของแมทธิวเสียงของคนที่เธอไม่มีทางลืมได้เลยแม้แต่น้อย อิงหันไปมองตามเสียงที่เรียกเธอ

"จัดการให้ด้วยนะขวัญพอดีฉันมีธุระต่อ"อิงพูดจบก็เดินหนีไปทันทีต่างจากแมทธิวที่เห็นเธอเป็นแบบนั้น ก็รีบเดินตามเธอไปทันที

"อิง...อิงหยุดเดินก่อน"แมทธิวพยายามเรียกเธอแต่กลับไม่เป็นผลทำให้เธอหยุดเดินแม้แต่น้อย แมทธิวอาศัยที่ตัวเองตัวสูงกว่าเธอก็ก้าวเข้าไปหาเธออย่ารวดเร็ว เขาดึงแขนเธอไว้ทำให้เธอหันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง

"จะรีบเดินหนีผมไปไหน"แมทธิวใช้มือเกี่ยวเอวของเธอไว้แล้วถามออกไป

"ปล่อยเดี๋ยวนะ เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นเข้า"

"ไม่ปล่อย ถ้าปล่อยคุณก็เดินหนีผมอีก"แมทธิวจากที่ยิ้มแย้มเมื่อได้เจออิงก็เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขานึกถึงเรื่องราวที่ทำกับเธอไว้

"ขอโทษ...."อิงมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าเธอจะได้ยินคำๆนี้จากปากของเขา เพราะเขาเป็นคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจเขามักจะไม่สนใจใครอยู่แล้วนอกจากตัวเอง

"ปล่อยก่อน ถ้าไม่ปล่อยก็ไม่ต้องมาพูดอะไรทั้งนั้น"อิงยื่นคำขาดให้กับแมทธิวเพราะตอนนี้เริ่มมีคนมองมาที่ทั้งคู่แล้ว แมทธิวที่ได้ยินคำพูดของอิงก็ทำให้เขาค่อยๆปล่อยมือจากตัวอิง แต่น้ำเสียงของเธอมันเหมือนกับวันสุดท้ายที่เขาเจอเธอแล้วไม่เคยได้เจออีกเลย เธอก็ใช้น้ำเสียงนี่กับเขาแต่เขากับไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย และเขาก็เสียเธอไป เธอทิ้งเขาไปแบบไม่มีคำลาแม้แต่น้อยและมันทำให้เขาเกือบเสียคนจนพี่ชายเข้ามาเตือนสติเขาไว้

"มีอะไรก็พูดมา"อิงที่ไม่มีหนทางหนีคนตรงหน้าได้ก็ถามขึ้นเพราะยังไงเขาก็ไม่หยุดแค่นี้แน่ แถมเรื่องนี้พี่ชายของเขาเข้ามาวุ่นวายแล้วด้วยเธอมีแต่เสียบเปรียบ

"ผมแค่จะมาตามคุณกับลูกกลับอเมริกา"

"ฝันไปเถอะ"อิงพูดแล้วเดินหนีเขาไป แมทธิวเลือกที่จะไม่ตามเธอไปเพราะยังไงเขาก็ต้องได้พาเธอกลับไปอยู่ด้วยกันอยู่ดี เพราะยังไงเธอก็หนีไหมพ้น

"หนีได้หนีไปเพราะยังไงผมก็ไม่หยุดแค่นี้แน่"แมทธิวตะโกนตามหลังของอิง แต่เธอทำเป็นไม่ได้ยินทั้งที่ได้ยินทุกคำพูดของเขาและมันทำให้หัวใจเธอพองโตขึ้น เธอยอมรับว่าไม่เคยลืมเขาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว