วันนี้เป็นวันที่5แล้วที่ข้าวสวยกลับมาที่กรุงเทพ แต่มัทธีอัสก็ยังไม่กลับมา
"สวัสดีข้าว...."ข้าวสวยหันไปมองตามเสียงที่เรียกเธอ และสิ่งที่เห็นก็เป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกับเธอ
"อ้าวนนท์....กลับมานานยัง"ข้าวสวยเอ่ยทักแล้วเดินเข้าไปหา
"กลับมาเมื่อวานนี้เอง...แล้วเป็นไงบ้างสบายดีไหม"ชานนท์เอ่ยถามเธอออกไปเพราะนี้ก็เกือบ3ปีแล้วที่เขสไม่ได้เจอคนตรงหน้า
"ก็สบายดี แล้วนายล่ะ สบายดีใช่ไหม"
"อืมเราสบายดี ว่าแต่....อาเทอร์ไปไหนหรอ"ชานนท์เอ่ยถามออกไปเพราะเขาไม่เห็นเด็กน้อยที่เขาเคยมาหาบ่อยๆ
"พี่อิงพาไปอยู่ด้วยแล้ว"
"อ้าวอย่างนี้ก็เหงาแย่เลยดี"ชานนท์พูดและก็ขยี้ผมของข้าวสวย ด้วยความสนิทของทั้งสองและอายุของชานนท์ที่มากกว่าเธอหนึ่งปี ทำให้เขามักจะเอ็นดูเธอมากกว่า
"นิดนึง.."ข้าวสวยที่ยิ้มให้ชานนท์อยู่ก็ต้องหุบยิ้มลง เมื่อบุคคลใหม่ที่เดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร่ มัทธีอัสเดินแ
