Elif’ten,
Halam beni merdivenlerden itip düşürdükten sonra kendime geldiğimde bir hastane odasındaydım.
Kafamda derin bir zonklama vardı ve hayatta hiç kimsem yokmuş gibi Zaferani konağının hizmetçisi Hatice başımda bekliyordu.
Beni insan yerine koyup en azından Avşin abla bile beklemediği için ölmediğime sevinemedim.
Uyandığımı gören Hatice “Yirmi dört saattir yoğun bakımda olduğumu” söylediğinde epeyce şaşırdım ama asıl “kocanı çağırayım mı, annenler konağa gitti ama o dünden beri kapı önünde bekliyor” dediğinde büyük şoku yaşadım.
Kocamı çoktan İstanbul’a erişmiş, karısı ile beraber gününü gün ediyor zannederken benim için dönüp gelmesi, biraz olsun kendimi kıymetli hissetmemi sağladı, yine de yanıma gelsin diyemedim çünkü ne konuşacağımızı bile bilmiyordum.
Beraber kaldığımız gec
