Gülbin’den,
Sabah hep beraber kahvaltı için toplandığımızda utançtan kimsenin yüzüne bakamıyordum ama herkes sanki sıradan bir gündeymişiz gibi muhabbete daldığında ben de kendimi utandırıp durmayı bırakarak normal davranmaya çalıştım.
Azad abi, Elif’i de alıp akşama İstanbul’a yola çıkacağını söylediğinde kocam bir iki gün daha kalmaları için ısrar etti. Sebebinin ne olduğunu anlayamadım ama artık Elif’in etraftaki varlığı umurumda değildi.
Denize düşmüş, yılana sarılır gibi kendini bir yere yamamak için kocamla evlenmeye çalışmak da dahil her seçeneği değerlendirmişti.
Yaptığına asla hak vermesem de artık tek onu suçlamıyordum..
Kocam olmayınca ihale Azad abiye kalmıştı. O da olmasa dün kocamın dediği gibi annesinin elinde oyuncak olacaktı belkide. Bu bekarken düşük yapmış hali ile
