Arhat ağadan,
Kızıma kızım diyordu!
Sevdiğini, benimsediğini zaten gözlerimle görebiliyordum ama bir de kızım demesi, üstelik de gerçek bir anne gibi üzerine titremesi kalbimi yerinden oynatıyordu resmen.
Her söylediğinde suratına bakarak donup kalıyordum.
Henüz hayatımıza gireli iki hafta bile olmamıştı ama sanki hayatım boyunca hep benimleymiş, giderse yasyarım kalırmışım gibi his veriyordu varlığı.
Onu daha nasıl seveyim, gönlünü nasıl edeyim derken karşısında bazen aptala dönüyordum. Yine de bana olan bakışlarındaki sıcaklık hiç gitmiyordu.
Kendimi daha önce hiç hissetmediğim gibi değerli, hatta belki yakışıklı falan hissediyordum. Kendisi dünya güzeli iken beni de yanına yakıştırması ister istemez aklımı başımdan alıyordu.
Düğüne gider gibi kızımı da kendini de süsleyip, şu üç
