Arhat ağa’dan,
İçim içime sığmıyordu.
Ferzan abiyle bundan on üç gün önce nasılsak sanki o günlere dönmüş gibiydik. Karımın gönlüne sahip olmak kadar ailesi tarafından kabul görmenin de ne kadar önemli olduğunu kendime ancak bana sımsıkı sarıldığında itiraf edebilmiştim.
Karımın, annemin ona olan düşmanlığına ne çok üzülebileceği de kafama böylece dank etmişti.
Annemi İstanbul’a yollayıp ikisini birbirinden uzak tutma fikrini kafamda bir kez daha tarttım.
Karım yüzünden evinden uzak kaldıkça aradaki soğukluk büyüyecek, kini iyice katmerleşecekti.
Buradaki işimizi halledip düze çıktığımızda ikisini karşıma alıp güzelce konuşmayı aklıma koyarak Ferzan abinin kollarından çıktım.
Babası, Halil amcanın elini bu gün ikinci kez öptükten sonra yanındaki Hasene teyzem de bana tebessüm edere
