Serhat’tan,
Gözlerim kardeşimin üzerindeydi.
Zozan xanımın ve babamın sözlerinden sonra en ufak zayıflık veya tereddüt gösterirse bu kez onu gerçekten de Zaferaniler’den söküp alacaktım çünkü kaynanası olacak kadınla baş etmeyi öğrenemezse, kocasını ne kadar severse sevsin önünde sonunda mutsuz olacaktı.
Konağımıza katil avına gelmiş, oğluna ilişmediğimizi gördüğü halde Nemrut gibi asık suratla oturan kadının özür dilemeyeceğini elbette biliyordum. Zar zor sustuğu öyle aşikardı ki tek kelimemle içinin zehrini avluya saçıvermişti.
Biraz evvel kardeşimin yaşadığı mutluluk, anlık değil ömürlük olun istiyorsam önce üzerini kapatsak bile etrafa kötü kokular saçan pisliği bir temizlememiz gerekiyordu.
Kardeşim gözlerini kısa bir an kocasına değdirip babama döndü.
“Ben aileye değil, Arhat Z
