Arhat’tan
Karım ve Elif’in birbirine sokulmuş korku dolu bakışları telefonuma düştüğünde kafayı sıyıracak gibi oldum.
Burhan iti, lağım saçan ağzını açtığı anda Serhat atılıp silahını alnına dayamış, bağırıp duruyordu.
“SENİN DALAĞINI S.ERİM LAN! CANLI CANLI KÖPEKLERE YEDİRİRİM!”
Söylediklerinin elbette sırası gelecekti ama dünyadaki en değerlilerim elindeyken bana içimde volkanlar fokurdasa bile soğuk kanlı olmak düşmüştü.
“SELİM!”
Konağın kapısı anında açıldığında emrimi bekleyen adamın gözüktü.
“Buyur ağam.”
Serhat ve diğerleri ne yaptığımı anlamaya çalışırken konuştum.
“Konuklarımızı geçir, buradan gerisine kendi aramızda karar vereceğiz.”
Karımın kaçırıldığı duyulsun istemiyordum. Konağımı basan, beni kaçıran adamlarla iş birliği ettiği için Burhan’ın hükmü zaten ölümdü. Aşi
