Yazarın Anlatımıyla ;
Derman arkasını dönüp hızla uzaklaşmaya başladığında, Züleyha’nın kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atıyordu. Sadece gitmesini değil, onu kalbinden atmasını da istemiyordu. Gözyaşları yanaklarından süzülürken, bir anlık cesaretle, bütün gücünü toplayıp bağırdı:
“Derman! Dur!”
Derman birkaç adım daha attı, sonra yavaşça duraksadı. Ama hala arkası dönüktü.
Zeynep, “Ben gidiyorum, siz konuşun,” diye fısıldayıp hızla uzaklaşırken, Züleyha titreyen bacaklarıyla Derman’a doğru koştu ve sırtına sarıldı. Kaslı kolları, tişörtünün altındaki sırtı... hepsi ona aitti ve ondan uzaklaşamazdı.
“Gitme… Gitme, Derman. Lütfen… Boşa çabalamıyorsun. Asla boşa çabalamıyorsun.”
Derman’ın gergin omuzları, Züleyha’nın kollarının arasında yavaşça gevşedi. Yüzü hala öfke ve hayal
