หลายวันผ่านไป
“คิดถึงก็ไปหาดิวะเฮีย ยืนมองหลังคาบ้านมาสามวันละเห็นแล้วสงสาร”
คำพูดเหน็บแนมแบบนี้มีอยู่คนเดียวแหละครับที่กล้าพูดกับผม
“มึงมาทำไม!! กูเรียกไอ้ลีไม่ได้เรียกมึง”
“ลำเอียงว่ะ เรียกหาแต่ไอ้ลีกูล่ะน้อยใจจริงๆ”
ไอ้ห่าพีทพูดขึ้นมาแล้วทำหน้าเหมือนน้อยอกน้อยใจผมมากแต่เสียใจครับผมรู้ทันความตอแหลของมัน แล้วแม่งแห่กันมาทั้งคู่ แล้วผับกับสนามใครดูวะเนี่ย
“แล้วแม่งเสือกมาทั้งคู่เจริญละมึงกิจการกูไม่ต้องดูแลกันแล้วมั้ง”
“เจ้าของมันยังไม่สนใจเลยหนีงานมายืนเหงามองหลังคาบ้านเมียตั้งหลายวัน ปล่อยแม่งเจ๊งเถอะ"
ตุบ!!
“แม่งถีบกันเลยเหรอวะ คนใจร้าย”
ร่วงเลยดิไอ้สัสว่าจะไม่ทำอะไรแล้วแม่งกวนส้นตีนผมเลยถีบแม่งคนอย่างไอ้พีทมันชอบแดกตีนเป็นอาหารเสริมอยู่แล้วครับ
“เพลงขวัญเป็นไงบ้างวะไอ้ลีขาดเหลืออะไรรึเปล่า”
ผมเลิกสนใจไอ้พีทแล้วหันไปถามไอ้ลีแทนที่ผมเรียกมันมาเพราะผมจะถามเรื่องความเป็นอยู่ของ
