วันต่อมา
บ้านเพลงขวัญ
“คุณเพลงตาบวมขนาดนี้นอนร้องไห้ทั้งคืนเลยใช่ไหมคะ”
พี่พินเดินเข้ามาทักฉันในตอนที่ฉันกำลังนั่งจิบชาร้อนอยู่ที่สนามหน้าบ้าน เช้านี้บรรยากาศสดชื่นดีค่ะแต่ไม่รู้ทำไมหัวใจของฉันมันห่อเหี่ยวก็ไม่รู้ยิ่งพี่พินเข้ามาทักสะกิดแบบนี้อีกเพราะเมื่อคืนฉันนอนร้องไห้ทั้งคืนจริงๆค่ะ
“ตาเพลงบวมมากเลยเหรอคะ”
“ค่ะ เอาอะไรประคบหน่อยดีไหมคะ”
พี่พินพูดกับฉันอย่างเป็นห่วงพี่เขาดีกับฉันดูแลฉันกับแม่ดีมากๆ จนฉันรู้สึกว่าพี่พินคือคนในครอบครัวไปแล้ว
“ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ฟาร์จะตื่นรึยังนะคะ”
ฉันพูดแล้วมองไปที่บ้านของผู้หญิงที่ชื่อลลิลความรู้สึกหน่วงๆในใจมันก็ยังไม่หายไปเลยค่ะ
“คุณฟาร์ไม่ได้ค้างที่บ้านนั่นหรอกค่ะ”
“คะ!”
ฉันหันไปมองพี่พินหลังจากที่พี่เขาพูดแบบนี้ออกมาพี่ฟาร์ไม่ได้ค้างบ้านนั้นเป็นไปได้ยังไงก็เมื่อคืนฉันเห็นเขาเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้นอยู่เลย
“จำที่พี่เคยบอกคุณเพลงตอนที่อยู่ค
