THE INDECENT PROPOSAL-RATED 18

CHAPTER 11

Ryker's POV.

“Sir Alder, sigurado ba kayo na hahayaan na lang namin ang dalawang 'yon?” tanong sa akin ng pulis habang naglalakad kami pabalik ng restaurant.

“Yes, huwag n'yo silang pakikialam lalo na ang asawa ko.”

“Totoo pala ang sinabi ng babae kanina na asawa mo siya. Akala ko, nagpapanggap lang siya.“

“What she said is true. I just want to teach them a lesson, especially her friend.”

“Okay, Sir!” wika ng isang pulis.

Hinatid pa nila ako hanggang sa sasakyan ko.

“Here.” I handed them my calling card. “I don’t have any cash with me, so just call me and I’ll give you your bonus.”

Malapad na ngumiti ang dalawang pulis. “Thanks, Sir!”

Tumango ako at sumakay na ako ng kotse pauwi sa mansyon.

“Good evening, Sir!” bati sa akin ng katulong nang salubungin ako.

Tumango ako bilang tugon sa kanya. Pagkatapos, dumiretso akong naglakad papasok ng mansyon. Dumiretso ako sa kuwarto upang magpahinga, ngunit nang bubuksan ko na ang pinto ng kuwarto ko, may biglang yumakap mula sa likuran ko.

Nakita ko ang mahabang kuko na may magandang design. Kilala ko rin ang amoy ng pabango. Hinawakan ko ang kamay niya at humarap sa kanya.

“Almirah!" sambit ko.

Matamis siyang ngumiti sa akin. “I miss you, Baby.” Hinalikan niya ako sa labi ng mabilis.

“When did you arrive?” Kunwari ay wala akong alam na dumating siya.

Nakangiti siya habang nakatingin sa akin. “Last week.”

“Oh, why didn’t you tell me you were coming home? I should’ve picked you up at the airport.”

“I wanted to surprise you."

Hinawakan ko ang bewang niya pababa sa kanyang puwit. Pagkatapos, pinisil ko ang kanyang puwit.

“Hmm... Baby," bulong niya.

Hinalikan ko ang leeg niya at bumulong. “I have a lot of condoms in my room.”

Ngumiti siya at hinila niya ako papasok sa loob ng kuwarto ko.

Hindi ko kayang tangggihan si Almirah dahil bukod sa maganda, sexy siya. Magaling din siya pagdating sa kama. Sinisigurado niyang mag-e-enjoy ako.

Hindi ko pa naisasara ang pinto ng kuwarto ko nang siilin niya ako nang halik. Nagsimula akong makaramdam ng pagnanasa sa kanya kung kaya't tumugon ako sa mapusok niyang halik habang ang mga kamay ko ay gumagapang sa loob ng katawan niya.

“I miss you so badly," bulong niya.

Nagmamadaling tinanggal ni Amirah ang suot botones ng suot kong polo, at pagkatapos ay dinilaan niya ang dibdib ko habang ang isang kamay naman niya ang humihimas.

“Amirah!" anas ko.

Sandali lang siyang huminto. “You will never forget what I'm about to do," she whisper.

Nang hindi siya makontento ay tinanggal niya ang sinturon ng pantalon ko at inalis niya ang suot kong pantalon.

“Come here!" Hinawakan niya ang braso ako at hinila patungo sa sofa. Tinulak niya ako upang makaupo. Pagkatapos, inalis niya ang suot kong brief at lumuhod siya. She sucked ang licked my c**k. Hinawakan ko ang buhok niya habang nakapikit ako. Nilalasap ang bawat sandali.

“Ahh!" ungol ko.

Hindi ko napigilan na hindi umungol dahil sa ginawa niya. Sa pamamagitan ng kanyang palad ay hinimas niya ito habang nakasubo naman sa kanya.

“Ahh!" muli kong ungol.

Pagkatapos ng ilang minuto, tumayo siya at mabilis niyang hinubad ang suot niyang damit. Umupo siya sa akin at gumiling hanggang sa pareho na kaming umungol. Ilang sandali pa, narating namin ang rurok ng langit.

“Ryker, why didn’t you call me anymore when I was in America?” she asked while hugging me. We were both naked, with only a white blanket covering the two of us.

Marahan kong inalis ang kamay niya sa dibdib ko at umupo. “. “You know I have a lot of business to handle here.”

“I understand,” she said, her voice trembling, “but you could have at least remembered me. Sometimes it felt like I didn’t even have a boyfriend.”

I lit a cigarette, the flame shaking slightly, and exhaled the smoke between us. “If you can’t live with this kind of relationship, then maybe we should end it.”

Bumangon si Amirah at matalim na tumingin sa akin. “Say that again.”

“We should break up. Our relationship isn’t making us happy anymore.”

“After all these years together… that’s all you can tell me?” Her voice cracked with anger and pain.

I met her gaze. “Amirah, stop acting like a child. I know I’m not the only man in your life.”

She looked away, swallowing hard. “Don’t put all the blame on me just so you can give yourself a reason to leave.”

“It doesn’t matter to me anymore if there’s someone else. There’s nothing left to fight for.” My voice hardened. “We’re over, whether you accept it or not.” Tumayo ako at kinuha ang tuwalya para maligo.

Paglabas ko ng kuwarto, wala na si Amirah. Ibig sabihin, umalis na siya kaya kampante akong humiga sa kama upang magpahinga. Ngunit sampung minuto pa lang ang lumilipas ay narinig ko ang mahinang katok sa pinto. Tumayo ako upang alamin kung sino ang kumakatok.

“Sir, pinapatawag po kayo ni Sir Rasmier,” wika ng katulong.

Binuksan ko ang pinto. “Sabihin mo, susunod na ako.”

“Okay po, Sir!” Tumalikod siya at umalis.

Palapit pa lang ako, nakita ko si Daddy na kausap si Amirah.

“Ryker!" tawag ni Daddy nang makita ako.

Inirapan ako ni Almirah nang magkatitigan kaming dalawa.

“Dad, why did you call me?”

Nagsimula akong maglagay ng pagkain sa plato habang kausap si Daddy.

“Almirah reported this to me,” Daddy said, glancing at her.

“Dad, you don’t need to interfere with us.”

“I won’t allow you and Almirah to break up. She’s a perfect woman for you. She’s beautiful, kind, smart, and comes from a decent family. You couldn’t ask for anyone better,” Daddy said.

Nakangiti naman si Almirah habang nakikinig kay Daddy.

“If that’s the case, why don’t you two just have a relationship? Don’t worry, I won’t tell Mommy,” tugon ko.

Matalim akong tinitigan ni Dadd. "Lapastangan ka!" sigaw niya sa galit.

Seryoso akong tumingin sa kanya. “I’m not a child anymore for you to make decisions for my life. Almirah and I are done, and I can’t change that.”

“Tito… I came back to the Philippines for Ryker,” Almirah said, crying.

“You’ve been dating Almirah for so long. Why do you have to break up?” Daddy asked

Huminto ako sa pagkain at seryosong tumingin sa kanila. “Okay! I won’t go back to her because I’m married."

Tumawa si Almirah. "What kind of nonsense is that, Ryker? Any excuse just so you won’t come back to me?”

“I’m not making up stories. What I said is true, I’m married.”

“Tito...” pakiusap ni Almirah.

Tumayo ako. “I want to rest."

“Ryker, bumalik ka rito!" sigaw ni Daddy.

Hindi ako nakinig sa kanya. Dire-diretso akong naglakad pabalik sa kuwarto ko.

Habang nasa loob ako ng silid ko, naisipan kong tawagan si Jillian.

“Hello,” sabi ko.

Narinig ko ang tahol ng aso sa kabilang linya.

“Bakit ka tumawag sa akin?” mahina niyang tugon.

Ngumiti ako kahit hindi niya nakikita. “I just wanted to check on my wife.”

“Pagkatapos mo kaming takutin kanina, may gana ka pang mangumusta? Hindi mo ba alam ang trauma na ibinigay mo sa kaibigan ko?”

“I’m not trying to scare you. It’s a warning. I wouldn’t hesitate to kill you if you don’t do what I want.”

“Paulit-ulit ka. Hindi ka ba nagsasawa sa mga sinasabi mo?”

“f**k! Come with me now!” sigaw ko sa galit.

“Naka‑drugs ka ba? Hindi mo ba alam kung anong oras na? Hindi ako si Darna na puwedeng lumipad kung nasaan ka man ngayon.”

“I’m the one in charge between us, so obey me. Come to me now!”

“I’m sorry, pero hindi kita susundin.” Pinutol niya ang tawag.

“f**k! f**k!” Kulang na lang ay ibato ko ang cellphone sa inis. “She’s really testing my patience,” gigil kong bulong.

Tumayo ako at nagsuot ng jacket. Pagkatapos, kinuha ko ang susi ng sasakyan ko bago lumabas ng kuwarto.

“Where are you going?” tanong ni Almirah nang makita ako.

“Hindi ko kailangang sagutin ang tanong mo,” tugon ko nang hindi siya nililingon.

Dere‑derecho akong naglakad palabas ng mansyon, ngunit sinundan naman ako ni Almirah.

“Ryker, wait!” sigaw niya.

Nang buksan ko ang pinto ng kotse, nakipag‑unahan siyang pumasok sa loob.

“Get out!”

Umiling siya. “Sasama ako sa ’yo!” tugon ni Almirah.

Sumimangot ako. “Get out of there if you don’t want me to get angry at you.”

Tumulo ang luha ni Almirah. “Gano’n na lang ba kadaling itapon ang relasyon natin? Hindi ka man lang nanghinayang?”

Bumuntong‑hininga ako. “I don’t regret breaking up with you because it was the right thing to do.”

“Ryker… ayusin natin ito. Kung anuman ang balitang nakarating tungkol sa akin, humihingi ako ng tawad. Mahal kita, huwag mo naman akong iwan.”

“I don’t love you anymore,” sagot ko.

“I… I don’t believe that. Every kiss from you makes me feel your love.”

“That’s not love, it’s lust. And if you don’t want to leave, fine! Stay there.”

Tumalikod ako at bumalik sa loob.

Balak ko sanang puntahan si Jillian para galitin, pero sagabal si Almirah kaya hindi ko na itinuloy.

***

Alas-tres na ng madaling araw, ngunit nakatitig pa rin ako sa kumikislap na screen ng computer. Tanging tunog ng keyboard at mahinang ugong ng CPU ang kasama ko sa katahimikan ng gabi. Hindi ko namalayan ang paglipas ng oras. Nalulong ako sa paglalaro ng online games, pilit tinatakasan ang antok at ang mga bagay na ayaw kong isipin.

Napahilig ako sa upuan at inunat ang naninigas kong likod. Mabigat ang mga talukap ng mata ko, ngunit tumayo pa rin ako.

Coffee. I need coffee.

“Has Almirah come home already?” I whispered to myself as I looked at the closed bedroom door.

Kung hindi ko iyon dinoble-lock kanina, malamang nakapasok na siya. Kilala ko siya, hindi iyon titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya.

Tahimik ang buong bahay habang naglalakad ako papunta sa kusina. Habang umiinom ng kape, sumandal ako sa counter at ipinikit sandali ang mga mata. Ngunit napadilat din ako agad nang makarinig ng mahihinang bulungan sa labas.

May tao.

Bitbit ang tasa ng bagong timplang kape, marahan akong naglakad patungo sa beranda.

“Dudong… nakikiliti ako…” mahina ngunit malinaw na reklamo ni Inday.

Napahinto ako sa may pintuan.

Nakasandal si Inday sa haligi ng beranda, nakapikit at bahagyang nakatagilid ang ulo, habang hinahalikan siya ni Dudong sa leeg. Mahigpit ang hawak nito sa baywang ng dalaga, tila ba natatakot na mawala siya.

“Huwag kang maingay,” pabulong na sabi ni Dudong. “Baka magising ang mga tao.”

“Huwag mo kasi akong halikan diyan… nakikiliti ako…” pigil ang tawa ni Inday.

Tahimik ko silang pinanood habang humihigop ng kape. Mainit ang likido sa lalamunan ko, ngunit malamig ang pakiramdam ko sa loob.

Hanggang sa—

“Achoo!”

Malakas ang pagkabahin ko.

Pareho silang napatalon at napaharap sa akin. Namutla si Inday, habang si Dudong ay nagmamadaling hinanap ang shorts niya sa sahig.

“S-sir R-Ryker…” nauutal na sabi ni Inday, halos hindi makatingin.

“Oh,” kalmadong sabi ko, muling humigop ng kape. “Naistorbo ko yata kayo.”

Hindi sila sumagot. Nakayuko lamang sila, nanginginig sa hiya.

“Bakit dito pa ninyo naisipang mag-lambingan?” dagdag ko. “May mga kuwarto naman kayo.”

“Patawad po, Sir…” sabay nilang bulong.

Tinalikuran ko sila. “Sa kuwarto ninyo na ituloy.”

Hindi na ako lumingon pa.

Pagbalik ko sa kuwarto, agad akong naupo sa harap ng computer at ipinagpatuloy ang laro, tila ba walang nangyari. Ilang minuto pa ang lumipas nang biglang umilaw ang cellphone ko sa mesa.

Si Almirah ang tumatawag.

“Tsk,” napailing ako. “Ang kulit talaga.”

Pinatay ko ang tunog at binalewala ang tawag niya. Naka-tatlong tunog pa ito hanggang sa sa tuluyan ko na itong baliwalain.

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako sa kama.

Nagising ako sa malalakas na katok.

Sunod-sunod. parang galit na galit ang tao sa labas.

“Bwiset…” ungol ko habang bumabangon. “Sino ba—”

Binuksan ko ang pinto. At bumungad sa akin si Daddy.

Hindi na maipinta ang mukha niya ng kahit sinong pintor. Magkasalubong ang mga kilay, at halatang kanina pa siya naghihintay.

“Good morning, Dad,” sabi ko, pilit gawing normal ang tono.

“I almost broke down your door,” he replied coldly. “I was calling you too, but you weren’t answering.”

“I only slept this morning,” I answered. “What do you need?”

He took a deep breath. “Almirah… is in the hospital.”

I fell silent for a moment. “Why?”

“She got into an accident last night. She was drunk when she drove.”

Bahagyang kumirot ang sentido ko. “How is she?”

“Alive,” he answered. “And she needs you.”

Napangiti ako nang bahagya. Hindi dahil natutuwa ako, kundi dahil alam kong darating ang puntong ito. “I’ll visit her later,” I said.

“Now,” he said firmly. “Go see her now.”

“I have something more important to do.”

His gaze sharpened at me. “Is that more important than her?”

I looked at him directly. “Yes.”

Para akong bubulagta sa titig niya.

“Masyado nang matigas ang puso mo,” mahina niyang sabi.

Hindi ako sumagot. Bagkus, Isinara ko ang pinto.

Pagkatapos kong maligo at magbihis, dumiretso ako sa kumpanya.

Tahimik ang opisina ko nang pumasok ang tauhan kong inutusan kong magmanman kay Jillian.

“Totoo ba?” tanong ko agad.

Tumango siya. “May balak po silang umalis ng bansa. Kasama ang mga magulang ni Miss Jillian.”

Nanikip ang panga ko sa galit. “After all, she plans to run away from me. Why are they leaving?"

“Ipapagamot po ang ama niya. Cancer daw po.”

“Cancer?"

Tumango ang tauhan ko. “Opo."

Napatawa ako nang mahina, ngunit walang saya iyon. “Hindi ako papayag,” bulong ko. “Hindi siya basta-basta aalis ng walang pahintulot ko.”

Tumango siya. ”Ano po ang gagawin n'yo po?"

Tumingin ako sa kanya. “Just keep monitoring her, and if you get any information, report it to me immediately.”

“Yes, Boss!"

Kinuha ko ang tseke at pinirmahan iyon.

“Bonus mo,” sabi ko habang inaabot iyon sa kanya.

“Salamat, Boss,” nakangiting sagot niya.

Pagkaalis niya, naiwan akong mag-isa sa opisina. Nagbasa muna ako ng mga emails bago ko kinuha ko ang susi ng sasakyan ko. Bibisitahin ko si Almirah sa ospital.

**

Amoy antiseptic ang buong ospital. Malinis, malamig, at maingay sa mga nurse at pasyenta na naglalakad sa paligid.

Mahina ang tunog ng sapatos ko sa makintab na sahig habang naglalakad ako sa pasilyo. Ilang nurse ang napatingin sa akin, ngunit agad ding nagbawi ng tingin. Sanay na ako sa ganoong reaksyon. Takot, respeto, o pareho.

Lumapit ako sa Information desk. “Excuse me. What room is Almirah Milley in?” I asked.

“Room 212, sir,” magalang niyang sagot.

Tumango ako at nagpatuloy sa paglalakad.

Habang naglalakad ako ay may bigla akong nabangga ng isang bata.

“Oh, careful!" sabi ko.

Dahil malaki ang katawan ko. Siya ang bumagsak sa sahig. Umiyak siya ng malakas.

"Jayson!” sigaw ng matandang babae.

“Lola!" Hagulgol na iyak ng bata.

Inalalayan siyang tumayo ng Lola niya. “Sinabi ko naman sa'yo na huwag kang tumakbo. Ayan, nabangga ka tuloy," sabi ng matanda.

“Gusto ko makita si Nurse Jillian!" wika ng bata.

Natigilan ako sa sinabi ng bata. “Nurse Jillian?" Pag-uulit ko.

Tumango ang lola ng bata. “Wala po kasi sa pedia ward si Nurse Jillian ngayon, kaya hinahanap niya. Pasensya na po kayo."

“It's okay.”

“Halika na, Apo.” Hinawakan niya ang bata at umalis.

Muli akong naglakad at humminto ako sa harap ng pintuan ng Room 212.

Bahagya akong kumatok bago ito binuksan. At doon ko siya nakita.

Nakahiga si Almirah sa kama, may benda ang noo at braso. May nakakabit na dextrose sa kamay niya, at ang dating maayos niyang buhok ay magulo ngayon.

Hindi niya ako agad napansin.

Nakatitig lang siya sa kisame, tila malayo ang iniisip. Hanggang sa magsalita ako.

“You’re still alive.”

She quickly turned toward me. Her eyes went wide. “Ryker…” Her voice was weak.

I closed the door behind me and slowly approached her bed.

“I heard you had an accident,” I said coldly.

Her eyes welled up. “You came…”

I didn’t answer.

I just stared at her.

“You didn’t answer my call earlier this morning?”

“I was asleep.”

“I thought… you weren’t coming,” she whispered.

“I was busy,” I replied bluntly.

Something in her expression seemed to break.

“Ryker…” Her voice trembled. “I was scared last night… I thought I was going to die…”

Wala akong naramdaman.

Walang awa.

Walang sakit.

Tanging inis.

“Why did you drive while you were drunk?” I asked.

She closed her eyes, and a tear slowly rolled down the side of her face. “It hurts… I can’t accept your breaking up with me,” she replied.

I let out a soft laugh.

“Does it hurt?” I asked again. “Did it wound your ego? Is that why you almost died?”

Hindi siya nakasagot.

Tahimik lang siyang umiiyak.

“Do you know that I wouldn’t be sad if you were gone.” dagdag ko, walang emosyon ang boses.

Napahikbi siya. “Ganito na ba talaga ang trato mo sa akin?” mahina niyang tanong.

Hindi ako agad sumagot.

Lumapit ako nang kaunti, sapat para makita niya nang malinaw ang mga mata ko.

“Yes, ever since I found out I was one of three of your boyfriends,” I said.

Parang nawalan siya ng hangin.

Napakapit siya sa kumot.

“I didn’t love them. I only loved you. You still love me, don’t you?” he whispered.

Nanatili akong nakatingin sa kanya

“I loved you before, but not anymore,” I replied.

He broke down completely, crying. “I know you’re angry at me for deceiving you, but I wish… I wish you would give me a second chance.”

I was about to speak, but suddenly someone knocked on the door and it opened.

“Excuse me! Mag-check lang po ng vital sign at magbibigay ng gamot," wika ng nurse.

“Come in." wika ni Almirah.

Nagulat ako nang si Jillian ang pumasok. Gayunpaman, hindi ako nagpahalata. Hindi pa ito ang oras para malaman ni Almirah na ang nurse niya ngayon, ang pinalit ko sa kanya.

“Good afternoon, Ma'am. Kumusta po ang pakiramdam n'yo?" tanong ni Jillian kay Almirah.

"Do you think I'm okay? nandito pa nga ako sa hospital?" Pataray na sagot ni Almirah.

“Sorry, Ma'am!"

Hindi na muling nagsalita si Jillian. Ginawa na lang niya ang trabaho niya hanggang sa lumabas ito ng silid.

“I have to go," sabi ko.

Tumalikod ako at naglakad papunta sa pintuan.

“Magpahinga ka,” sabi ko nang hindi siya nililingon.

“Ryker…” tawag niya, basag ang boses.

Huminto ako, ngunit hindi lumingon.

Saglit na katahimikan.

“Hindi pa rin ako papayag," sabi niya.

“We’re done, and there’s nothing you can do even if you refuse,” I said before finally leaving her room.

Nagmadali ako sa paglalakad ngunit hindi ko naabutan si Jillian.

"You’re really avoiding me."