Azad’ın sırtı avlu kapısından çıkıp gözden kaybolduğunda, geride bıraktığı sessizlik, patlamış bir silahın namlusundan çıkan duman gibi genzi yakıyordu.
Kapının kapanma sesi, Fırat’ın zihnindeki uğultuyu kesmeye yetmedi. Yumrukları hala sıkılıydı, parmak boğumları beyazlamış, damarları gerilmişti. O adamın... O Boztaş itinin Dicle’ye bakışında, sadece bir aşiret üyesinin endişesi yoktu; Fırat’ın erkeklik gururuna dokunan, mülkiyetine el uzatan, sınır ihlali saydığı o cüretkâr şefkat vardı.
Dicle, kan bedeliydi. Dicle, Şanverdi toprağına düşmüş bir tohumdu artık; filizlenecekse de burada filizlenecek, kuruyacaksa da burada kuruyacaktı. Başka bir erkeğin, hele ki düşman safından birinin, ona acıması bile Fırat için hakaretti.
Fırat, derin bir nefesi ciğerlerine doldurup sakinleşmeye çal
