SA loob ng opisina ni Senyorito Xander ay naupo siya sa gilid ng mesa niya paharap sa akin. Magkakrus ang mga braso niya sa dibdib. Ramdam ko na titig na titig siya sa akin. Lalo naman akong yumuko at hindi ko magawang salubungin ang mga mata niya. Guilty!
“Totoo ba ang sinasabi ni Mia na may nilagay ka sa pagkain niya?” deretso niyang tanong sa akin.
“Huwag na huwag kang aamin, Itang! Kahit dukutin pa niya ang dila mo. Hindi ka pwedeng umamin. Kakainin ka niya ng buhay kapag nagkataon!” muli paalala ng isang bahagi ng utak ko sa akin.
Sunod-sunod akong umiling. “Wala po, Senyorito,” sagot ko pero hindi pa rin ako makatingin sa mga mata niya.
Matiim niya akong tinitigan na para bang binabasa ang kung ano man ang laman ng isip ko. Lalo naman akong yumuko para itago ang mukha ko sa
