ALDEN:
NANGINGITI akong pinagmamasdan si Larah na nahihimbing sa tabi ko. Kapwa pa kami hubo't-hubad na magkayakap na tanging ang makapal na kumot ang nakatabing sa kahubaran namin. Mabuti na lang at unti-unti ko na siyang napapaamo hindi katulad noong una. Na takot na takot siyang humarap o lumapit sa akin.
Alam ko namang nahihirapan pa siya ngayon na ilapit ang sarili niya sa amin. Lalo na't wala siyang maalala idagdag pang nahihiya ito na sunog ang mukha niya.
Napahinga ako ng malalim na maingat hinaplos ang pisngi nitong nasunog. Hindi ko na namang mapigilang maluha na nakamata dito. Ang dami niyang paghihirap dahil sa kapabayaan ko. Kung sana hindi na kami sumakay ng chopper noon ay hindi sana kami naaksidente. Hindi sana siya nawalay sa amin. Hindi sana ito naghirap. Kahit aksid
