หลงเสน่ห์แฟนเก่า

...“พลอย”... “นี่ไงเจ้าสาวสำส่อนที่งานแต่งล่ม ”ไม่ว่าเราจะเดินไปทางไหน ต่อให้ปิดหน้าใส่แว่นสังคมก็ยังจำเราได้ ในตอนนี้เรามาที่ห้างเพื่อมาซื้อของกิน แต่ก็ยังถูกว่าและมองด้วยสายตาที่เหยียดหยาม เราจะไม่ไหวแล้ว คุณพ่อคุณแม่ของเราก็ไม่กล้าออกไปไหนเลย เพราะว่าอายมีลูกสร้างปัญหาไว้ “พวกคุณเป็นอะไรกันนักหนา ทำไมต้องซ้ำเติมคนอื่นเป็นบ้าหรือไง อยากให้ฉันแจ้งความจับพวกคุณหรอ”ความอดทนของคนก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน เราว่าให้พวกนี้ก่อนที่จะยกมือชี้หน้า ใช่เรารู้ว่าเราทำผิดแต่ไม่สมควรมาซ้ำเติมเราญาติก็ไม่ใช่ “ทำเป็นปากดี ดีแล้วแหละที่ความจริงเปิดเผย ไม่อย่างนั้นเจ้าบ่าวคงจะผิดหวังไปตลอดชีวิต”พวกเขามีหลายคนไง เราต้องถอย และเดินกลับมาที่รถทั้งน้ำตา ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ “ฮื่อๆ”เมื่อขับรถมาถึงบ้านแล้วถือของเข้ามาพร้อมกับร้องไห้เข้ามาด้วย คุณแม่และคุณพ่อรีบเดินออกมาหาเรา “พลอยเป็นอะไรลูก”สองมือของคุณแม่โอบกอดเราก่อนที่จะถามว่าเราเป็นอะไร “ทุกคนเกลียดพลอยกันหมดเลยไปทางไหนก็มีแต่คนว่าคนด่า และเหยียดหยาม ฮื่อๆพลอยรู้ว่าพลอยเลว ฮื่อๆ พลอยไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”เราบอกตามตรงว่าเรารับสถานการณ์ไม่ไหวจริงๆ แค่ออกไปนิดเดียวยังถูกด่าถูกว่าขนาดนี้ “พ่อกับแม่คุยกันแล้วนะพลอย เราจะกลับไปอยู่บ้านเก่าของเรากัน”เรามองหน้าคุณพ่อกับคุณแม่ ท่านทั้งสองคนพยักหน้าให้กับเรา ใช่ต้นกำเนิดของเราไม่ได้อยู่ที่นี่คุณพ่อถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง 2ใบจึงย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯซื้อบ้านและทำธุรกิจจริงๆแล้วบ้านของเราอยู่ต่างจังหวัด “ฮื่อๆ แล้วทุกอย่างล่ะคะ บริษัทของคุณพ่อและหน้าตาของคุณพ่อล่ะ” “เงินทองมีมากพอแล้วแหละ บริษัทกับลูกสาวพ่อเลือกลูกสาวของพ่อ กลับไปอยู่ต่างจังหวัดทำไร่ทำสวนอยู่ในความสงบกันนะลูก กลับไปเริ่มต้นใหม่กันนะ”ทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่ก็มีลูกสาวคนนี้มาขัดขวางความเจริญ เรารู้สึกเสียใจจริงๆ เรากอดคุณพ่อและร้องให้คุณพ่อและคุณแม่ตกลงกันแล้วว่าจะพาเรากลับไปอยู่ที่ต่างจังหวัด “ฮื่อๆ” พูดอะไรไม่ออกจริงๆ อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว หลังจากนั้นเราขึ้นมาบนห้องอาบน้ำเตรียมที่จะนอน ต่อให้เราเจอปัญหามากแค่ไหน เราไม่มีวันที่คิดจะฆ่าตัวตายเด็ดขาด ชีวิตคนเราต้องเดินต่อ เมื่อเรามองในกระจกเห็นตัวเองร่างกายที่ถูกนัทกระทำเป็นรอยชั้นตรงที่เป็นรอยเขียว “อื้ม”เมื่อหลับตาลงก็เห็นภาพนัทที่กำลังทำไมหน้าฟิน เรารู้ตัวเองไงว่าเรากำลังติดเซ็กส์ขนาดถูกนัททำจนเจ็บเราก็ยังอยากเจออีก “ไม่นะพลอย”เราส่ายหน้าตัวเองไปมาแล้วจับใบหน้าไว้ บอกกับตัวเองว่าห้ามคิดเรื่องนี้แค่หลับตาลงอารมณ์ของเราก็คิดไปถึงนัทแล้ว “นัท”เราควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ไหวจนหยิบเสื้อผ้าและความเอากับกุญแจรถยนต์ออกมาจากบ้าน ขับรถยนต์ตรงมาที่คอนโดของนัท ณ.คอนโดของนัท เมื่อเราเปิดประตูห้องเข้ามานัทอยู่ที่คอนโดเหมือนเดิมโดยที่เขานั่งดูซีรีย์อยู่ “หึผมคิดว่าแล้วคุณจะต้องมาพลอย อยู่ไม่ได้สิ”ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกันเราถึงได้คลั่งเซ็กส์นัทมากขนาดนี้ “คือ”เราก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง นัทลุกจากโซฟาและก็ยิ้มก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ รู้ตัวเองนะว่าจะต้องเจ็บ แต่ก็อยากได้ “คนแบบคุณชอบแบบนี้ไง” “นัทอร้ายเบาๆ”หลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่ต้องการ ไม่มีความเบามีแต่ความแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเราเจ็บและระบมทุก รอบเพราะนัทไปฉีดมามันทั้งใหญ่และยาว ตัด! หลังจากที่นัทพอเเล้ว เรานอนอยู่ที่เตียงมันจุกท้องน้อย “พอเเล้วก็กลับไป”ทุกครั้งหลังจากที่นัทเสร็จ เขาจะไล่เรากลับไล่เราออกจากห้องตลอด ในบางครั้งก็มีผลักเราออกไปจากห้อง “ขอได้ไหมอย่าเพิ่งไล่เราออกไปเลย ขอแค่ครั้งเดียวจริงๆ เราขอกอดหน่อยนะ” เรายิ้มให้กับเขา ก่อนที่จะขยับตัวเองไปกอดนัท นัทนั่งพิงเตียงสายตาของนัท จ้องมาที่หน้าของเรา เรายิ้มให้จริงๆนะในความรู้สึกของเรา เราหลงรักผู้ชายตรงนี้จนบอกไม่ถูกคลั่งเขามากจนไม่อยากไปไหน “เป็นอะไร”เมื่อเขาถามว่าเราเป็นอะไรน้ำตาของเราไหลทันที แต่เขาไม่เห็นหรอกเพราะว่าเราเอาหน้าซบลงตรงอกเขาอยู่ ได้กอดเขาอย่างเต็มตัว เรากำลังจะไปจากที่นี่เรากำลังจะกลับไปอยู่ในที่ที่เรามา แต่เราจะไม่บอกกับเขา ปล่อยให้เขาได้เจอผู้หญิงดีๆไม่ใช่ผู้หญิงชั่วๆแบบเรา “หรือว่ายังไม่พอ”เราพอแล้วแหละเราเจ็บจนระบมไปทั่วร่างกายแล้ว “เปล่าเราพอแล้ว แต่เราขอกอดหน่อยแล้วเหนื่อย” “ทุกปัญหาเธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเองนะพลอย เธอเลือกทางเดินของเธอเองทั้งๆที่เธอจะแต่งงาน เธอยังกลับมาหาเรายอมมีอะไรกับเรา แล้วคิดดูสิว่าเธอจะซื่อสัตย์กับใครได้ คนแบบเธอต้องเจอเราแก้แค้นแบบนี้แหละ ถึงจะสาแก่ใจ”นัทไม่ได้รักเราหรอก คงหมดรักเราตั้งแต่เราทำร้ายเขาแล้ว แต่นี่คือการแก้แค้นของนัท เขาสาแก่ใจแต่เรากลับรักเขาอีก คงเป็นเวรกรรมที่เราก็ไว้นั่นแหละเนาะ “อื้อแป๊บนึงนะ”เราหลับตาลงและกอดนัทในตอนนี้เราพอแล้วแหละเราอยากกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับครอบครัว เราจะหนีเรื่องที่อายตรงนี้ไปเริ่มต้นใหม่ “เราไม่มีเวลาให้เธอขนาดนั้น ออกไปได้แล้ว จำที่เธอไม่มีเวลาคุยกับเราได้ไหม”เรากอดเขาได้ไม่นานหรอก เขารีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ส่วนเราเองก็ต้องลุกใส่เสื้อผ้า คงจะมาที่นี่เป็นครั้งสุดท้ายสินะ เราหยิบกระเป๋ากุญแจรถและมือถือออกมาจากคอนโดของนัท ขับรถตรง ไปที่บ้านของคุณภูผา เราจะไปกราบขอโทษคุณพ่อคุณแม่ของเขา “ยังจะกล้าหน้าด้านมาที่นี่อีกหรอห้ะ ผู้หญิงสำส่อนแบบเธอ อย่ามาเหยียบบ้านฉันออกไป”เมื่อเราก้าวขาเข้าหาคุณแม่ของคุณภูผา ที่เขาเคยรักเคยเอ็นดูเราในตอนนี้เขาทั้งผลักแล้วก็ไล่พร้อมกับด่าเราไปด้วย “ฮื่อๆพลอยขอโทษสำหรับทุกอย่างนะคะ” “ฉันไม่มีวันยกโทษให้เธอหรอก ออกไปจากบ้านของฉัน อย่ามายุ่งวุ่นวายกับครอบครัวฉันอีก เธอมันผู้หญิงสำส่อนไปทางไหนก็ไม่มีใครเอาหรอกออกไป มันเป็นเสนียดบ้านของฉัน”มันเจ็บจนบอกไม่ถูกมีเพียงแต่น้ำตาที่ไหลออกมา แม้แต่ไหว้เขาเขายังไม่มองเลย คุณแม่ของคุณภูผารักแล้วก็เอ็นดูเราเหมือนลูกสาวคนนึงเลยนะ แต่เราทำตัวของเราเองในตอนนี้ทุกคนเกลียดเราหมดรังเกียจเรา และเหยียดหยาม “ฮื่อๆ”วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เราขับรถเข้าบ้านพร้อมกับน้ำตา “โถ่พลอย”มีเพียงคุณพ่อคุณแม่เท่านั้นที่คอยปลอบใจ ที่คอยอยู่เคียงข้างคุณพ่อคุณแม่ของเราคอยสนับสนุนเราทุกอย่างแต่เรากลับเป็นลูกที่แย่ทำให้ท่านรับไปจนต้องย้ายบ้าน จะต้องขายบริษัท “ฮื่อๆกรี๊ดฮื่อๆทำไมพลอยถึงเลวแบบนี้ ทำไม” !!!