เล้า - ลม - รัก

เล้าลมรัก (เมื่อรักของเราเกิดในเล้าไก่) รถกระบะค่อนข้างเก่า ด้านหลังมีแต่กระสอบข้าวโพดและต้นกล้วยวางเรียงรายจนเต็มขับห้อมาจากถนนที่เป็นดินแดง ทุกครั้งที่ล้อผ่านฝุ่นก็ตลบขึ้นมาจนมองแทบไม่เห็นสีเดิมของล้อรถ คนขับเป็นผู้ชายตัวใหญ่ เขาสวมเสื้อยืดที่เก่ามาก มากจนตอนถอดออกวางไว้หน้าบ้านเพื่อผึ่งลมให้แห้งจากเหงื่อ หลานสาวตัวเล็กก็เอาไปเช็ดรองเท้าโดยไม่สงสัยสักนิดว่านั่นไม่ใช่ผ้าขี้ริ้ว ชายหนุ่มเป็นคนผิวเข้ม หากสังเกตตรงข้อมือที่สวมนาฬิกาเรือนใหญ่ราคาถูกไว้ จะเห็นว่ามีรอยสีขาวอยู่หลังสายนาฬิกา บอกให้รู้ว่าจริงๆผิวเดิมของเจ้าตัวค่อนข้างขาวตามประสาหนุ่มเหนือทั่วไป หากการทำงานหนักและยืนตากแดดตลอดเวลาโดยปราศจากการดูแลรักษาทาครีมกันแดด เลยทำให้ทั้งตัวของเขาเป็นสีแทน ชายหนุ่มหมุนพวงมาลัยหักโค้งเมื่อออกจากถนนดินแดงสู่ถนนใหญ่ เขาเพิ่งเข้าไปตัดต้นกล้วยในไร่ที่ซื้อทิ้งไว้ของครอบครัวมา มันเป็นที่ดินรกร้างห่างไกลจากตัวอำเภอค่อนข้างมาก และทางเข้าก็ลำบาก ซ้ำด้านหลังยังติดลำห้วย เวลาหน้าฝนน้ำจะเอ่อขึ้นมาจนปลูกพืชอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มเองเป็นคนตัดสินใจซื้อที่ผืนนั้นไว้ และเขากับลูกน้องนี่แหละที่เอาหน่อกล้วยไปปลูก ด้วยรู้ดีว่าพืชชนิดนี้ต่อให้ปลูกทิ้งๆขว้างๆมันก็รอดและงอกงามแตกหน่อแตกกอได้สบายๆ เมื่อวันก่อนเขาลองเข้ามาดูแล้ว เห็นต้นกล้วยกำลังงาม เลยตัดเครือเก็บผลและปลีเอากลับไร่ใหญ่ และวันนี้ตอนไปซื้อข้าวโพดจากโรงสีเลยแวะมาตัดต้นกล้วยใส่ท้ายรถมากมาย เพื่อเอาไปสับทำอาหารไก่ ฝุ่นตลบด้านหลังรถเริ่มจางเมื่อขับสู่ถนนคอนกรีต ชายหนุ่มขับรถเข้าสู่ตัวเมือง เขากวาดสายตามองข้างถนนก่อจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นแผงขายขนมข้างทาง รถเก่าสังกะสีเกาะเลยจอดชิดริมทาง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่และค่อนข้างล่ำสันเพราะออกแรงทำงานหนักในไร่จะลงจากรถมา “พี่” เสียงของเด็กสาววัยสิบแปดสิบเก้าปีที่เฝ้าหน้าร้านเรียกเขาอย่างยินดี มือไม้มันเก้งก้างไปหมดเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ลงจากรถมา “ซื้อขนมหน่อยสิ” แม่ค้าวัยกระเตาะอาย อายทั้งที่อีกฝ่ายนอกจากชี้นิ้วไปยังแผงขนมแล้วก็ไม่ได้มีสายตาหวานเชื่อมมองมาทางตนเองเลย จะไม่ให้อายได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายตรงหน้าเป็นหนุ่มที่ดังที่สุดในอำเภอเลยก็ว่าได้ สาวน้อยที่จบมัธยมปลายมาหมาดๆแต่ไม่ได้เรียนต่อออกมาช่วยแม่ทำขนม เวลาว่างก็อ่านนิยายจากร้านเช่าใกล้บ้าน พระเอกในเรื่องที่คนเขียนบรรยายไว้ก็ตรงตามลักษณะของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไม่ใช่เหรอ แล้วเธอจะไม่เขินไม่อายได้ยังไง “เอาอะไรดีคะพี่” “เอาอย่างละกล่องก็แล้วกัน” ชายหนุ่มบอกพลางล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์หยิบธนบัตรยับยู่ออกมาคลี่ยื่นให้ “พี่สัตยากินเองหรือว่าเอาไปฝากใครที่ไหนคะ” สาวน้อยถาม อาศัยความที่เคยคุยกับเขาบ้างเล็กๆน้อยๆเวลาเขาแวะมาซื้อขนม รวบรวมความกล้าถามชายหนุ่มเบาๆ สัตยาไม่ได้ตอบ เขาไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำ คิ้วที่หนามากๆมากจนมองเหมือนมีใครใช้พู่กันป้ายหมึกปาดเหนือดวงตาย่นเข้าหากันน้อยๆ และพอลูกค้าหนุ่มไม่พูด แม่ค้าวัยรุ่นเลยหน้าเก้อไป “เท่าไหร่” “หกสิบค่ะ” เขารับถุงพลาสติกแล้วก็เดินกลับขึ้นรถ พอรถคันเก่าขับจากไปแล้ว หญิงวัยกลางคนที่ที่นั่งอยู่ด้านในบ้านก็หัวเราะออกมา “โอย อีแหวนเอ๊ย! เลิกฝันเฟื่องเหอะ เขาไม่มองแกหรอก” “เอ๊ะ! แม่นี่ล่ะก็ ทำไมเขาจะไม่มองฉันล่ะ เมื่อกี้เขาก็มองฉันอยู่แม่ไม่เห็นเหรอ” “อุบ๊ะ อีนี่... ขนาดลูกสาวนายอำเภอ เมื่องานกาชาดเอามาลัยไปคล้องชวนเขาออกมารำวง เขายังตีหน้าตายลุกเดินหนีไปแบบไม่แยแส แล้วเอ็งเป็นใครเขาจะมาสนใจเอ็งหือ? เขารู้กันทั่วว่าเจ้าของฟาร์มไก่พอเพียงเป็นคนยังไง ผู้หญิงสวยหยาดฟ้ามาดินแค่ไหนก็ไม่มอง แล้วเอ็ง เอ็งน่ะ” คนเป็นแม่เดินมาเอานิ้วชี้จิ้มหน้าผาก “เขาจะแลให้เสียสายตาเรอะ ไปเลย ไปล้างจานไม่ต้องมานั่งขายขนมแล้ว” คนเป็นลูกทำหน้างอ แต่ก็ลุกเดินไปข้างในโดยดีปล่อยให้หญิงวัยกลางคนสับเปลี่ยนมานั่งขายขนมแทน คนเป็นลูกทำหน้างอ แต่ก็ลุกเดินไปข้างในโดยดีปล่อยให้หญิงวัยกลางคนสับเปลี่ยนมานั่งขายขนมแทน คนที่ตกเป็นเป้าสนทนาไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วย เขาขับรถกระบะคันเก่าที่บรรทุกของเต็มกลับเข้าฟาร์มของตนเอง หลายปีดีดักแล้วที่สัตยาทำงานแทนบิดาอย่างเต็มตัว ตอนที่น้องสาวของเขาตยาคีแต่งงาน พ่อก็ค่อยๆวางมือจากงานทีละเล็กละน้อย โชคดีที่ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีในตอนนั้น กระโดดลงมาช่วยงานตั้งแต่อายุได้สิบสี่สิบห้า ดังนั้นงานในฟาร์มทุกอย่าง สัตยาจึงรู้และทำได้ออกมาเยี่ยมไม่ต่างจากพ่อตนเอง ทางเข้าฟาร์มไม่ได้เป็นหลุมเป็นบ่อแล้ว ด้วยปีก่อนชายหนุ่มลงทุนลาดยางมะตอยตั้งแต่ปากซอยแยกเข้าฟาร์ม ไปถึงข้างในด้วยเงินส่วนตัว ชายหนุ่มขับรถผ่านป้ายไม้ที่มีตัวอักษรเขียนไว้ว่าฟาร์มพอเพียง หกปีก่อน พ่อของเขาวางมือและพาแม่ย้ายไปอยู่ที่พะเยา ส่วนเขาก็ทำงานที่แพร่ต่อ น้องสาวกับน้องเขยอยู่กรุงเทพ แต่ก็ไปๆมาๆที่นี่บ่อยๆ และไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี สัตยาก็มีปัญหาเรื่องการเรียกลำดับขั้น ปรางค์มีศักดิ์เป็นอาเขา แต่ก็เป็นน้องเขยเขาด้วย ตยาคียืนยันเสียงหนักแน่นว่าเขาจะเรียกว่าน้องมะปรางก็ได้ แต่เขยขวัญของพ่อแม้ปากจะยิ้ม ตากลับวาววับเอาเรื่อง สัตยารู้นิสัยอีกฝ่ายดี เห็นหน้าตาหวานๆ ท่าทางเรียบร้อยอย่างนั้น แต่เอาเข้าจริง ปรางค์นับได้ว่าร้ายกาจใช่เล่น ก็ถ้าไม่ร้ายจะเอาไอ้ตัวแสบอย่างตั้งไข่น้องสาวเขาอยู่หมัดได้หรือ ดังนั้นเขาเลยไม่เหิมเกริมเรียกอีกฝ่ายว่าน้องมะปรางตามคำแนะนำของน้องสาว แต่เรียกอีกฝ่ายว่าอาปรางค์ตามเดิม รถขับเลยหน้าบ้านพักเข้าไปด้านใน ก่อนจะจอดหน้าโรงเก็บของขนาดใหญ่ไม่ไกลจากแนวต้นลำไยแน่นขนัดเท่าไหร่นัก ร่างสูงใหญ่ลงจากรถและปิดประตูเสียงดังอย่างเคยตัวตามนิสัยคนมือหนัก “โต้ บอกให้ลูกน้องมาเอากล้วยลงไป” เสียงดังลั่นทำให้โต้ ชายหนุ่มวัย18 – 19 ปีรีบกระโดดลงจากเปลญวนที่ผูกไว้ระหว่างต้นลำไย หน้าตาตื่น “ครับพี่ไก่” รีบขานเพราะรู้ดีว่าถ้าเงียบและไม่มีเสียงตอบรับ คนขี้หงุดหงิดและใจร้อนจะต้องตะโกนเสียงดังลั่นกว่าเดิมอีกครั้ง ตอนนั้นวิ่งถลาไปก็เสี่ยงโดนเตะได้ด้วย “มาแล้วๆ” โต้วิ่งถลามาพร้อมกวักมือเรียกคนงานที่กำลังรดน้ำต้นลำไยอยู่ให้วิ่งมาอีกคนหนึ่ง เด็กหนุ่มมองผู้ชายตัวสูง ที่แม้แต่ตนเองซึ่งสูงที่สุดในบรรดาเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ก็ยังต้องแหงนคอมองอีกฝ่ายแล้วก็ยิ้มเอาใจ “เดี๋ยวเอาต้นกล้วยลงแล้วให้ใครสับหยวกมันด้วยนะ” เสียงห้าวที่แหบนิดๆเพราะว่าตะโกนบ่อยและเจ้าตัวก็มักสูบบุหรี่เวลาเครียดบอกรัวเร็ว “ครับผม” “อาหารไก่ก็เอาเก็บที่โกดัง ไอ้เขมว่าไง มาเอาไข่ไปหรือยัง” ถามพลางแบมือรอ โต้รีบดึงสมุดเล่มบางที่ตนเองเหน็บในเสื้อไว้กับเอวกางเกงออกมา เปิดและยื่นให้สัตยาดูอย่างรวดเร็ว คิ้วหนาเป็นปื้นเหมือนมีคนเอาอะไรดำๆเขียนไว้ขมวดเข้าหากัน ทำให้เกิดรอยย่นบนสันจมูก ตาก็หรี่ลงเมื่อดูตัวเลขบนหน้ากระดาษตรงหน้า เขามอบหมายเรื่องการดูแลให้พ่อค้าคนกลางมารับไข่ไก่ในฟาร์มไปแก่เด็กหนุ่ม จริงๆฟาร์มเขาเน้นการเลี้ยงไก่เนื้อ แต่เมื่อหลายปีก่อน สัตยาก็เริ่มสนใจการเลี้ยงไก่ไข่ด้วยเช่นกัน เมื่อก่อนถ้าจะบอกว่า เงินรายได้ของฟาร์มมาจากการส่งไก่เนื้อให้ลูกค้าและค่าไข่เป็นเหมือนของแถมเล็กๆน้อยๆ กำไรไม่กี่บาท ตอนนี้ก็ต้องอวดอ้างอย่างภูมิใจได้ว่า รายได้เกือบครึ่งของฟาร์มมาจากบรรดาไข่พวกนี้นั่นเอง แถมแม่ไก่ปลดระวางก็ยังขายได้อีกต่อ “จ่ายเงินหรือยัง” “ครับ ของงวดที่แล้ว” โต้รีบควักเงินจากกระเป๋ากางเกงให้ สัตยารับไปเดาะๆเล่นแล้วพยักหน้าโดยไม่ตรวจนับ เพราะรู้ดีว่ามันจะครบทุกบาททุกสตางค์หากผ่านมือของโต้แล้ว เด็กคนนี้วิ่งเข้าวิ่งออกฟาร์มพอเพียงตั้งแต่อายุ 8-9 ปีแล้วกระมัง เป็นลูกน้องตัวกะเปี๊ยกแสนทโมนขอองตยาคี น้องสาวเขาปวารณาตัวเป็นลูกพี่ และคอยช่วยเหลือทุกอย่าง น่าเสียดายที่แม้จะให้งานพิเศษทำ แต่โต้ก็ได้เรียนแค่มัธยมปลายและลาออกมา เพราะว่าพ่อและแม่สิ้นปัญญาจะส่งเรียนต่อ เด็กหนุ่มที่เฉลียวฉลาดและรักดีเลยมาของานที่ฟาร์มทำเป็นเรื่องเป็นราวเสียเลย สัตยาจำหน้าหงอยๆเป็นหมาเหงาของอีกฝ่ายได้ดี ตอนนั้นเขาถอนหายใจแล้วก็บ่นพึมพำ ‘จบมอปลาย จะมาของานฉันทำ ในฟาร์มมีคนทำงานตั้งเยอะแล้ว ฉันไม่อยากได้’ ตอนนั้นเด็กนี่หน้าซีดเลย หากพอเขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเอือมระอาอีกประโยค อีกฝ่ายก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ‘ฉันอยากได้คนมาช่วยทำบัญชี เห็นที่อื่นเขามีผู้จัดการฟาร์มกัน ชักอยากได้บ้าง แต่จบแค่มอหกคงไม่ไหว โง่ตายชัก เอางี้ โต้ นายมาทำงานที่ฟาร์ม ฉันจะออกค่าเรียนให้ เรียนมศธ. ได้นี่ ใช่ไหม ถึงเวลาก็ไปสอบ ขยันอ่านหนังสือหน่อย ผู้จัดการฟาร์มนี้ต้องมีความรู้ อย่างน้อยเวลาเถียงกับปศุสัตว์จะได้เถียงแบบฉลาดๆหน่อย” ครั้นพอโต้แย้งมาเสียงอ่อย ว่าไม่อยากรบกวนเงินของคนอื่น ชายหนุ่มหน้าดุตาดุตัวดำก็หัวเราะเสียงห้าว ‘ใครบอกจะออกค่าเรียนให้ฟรี ขนาดรัฐให้ทุนการศึกษายังให้กลับมาทำงานใช้ นายก็ต้องทำงานใช้ให้ฟาร์มพอเพียงเหมือนกัน ทำสัญญามัดตัวไปเลย กู้เงินเรียน แล้วกลับมาทำงานใช้ทุน’