Hararetle hastaneye girişimiz, olağan bir hızla Elçin'in yanına gitmeye çalışmam bana bir şey düşündürmüyordu. Kafamda deli sorular ama önce Elçin'i görmeliydim. Sema teyze çok üzgün, çokta öfkeliydi. Onu anlıyordum ama Elçin'i görmeden ona bir şey söyleyemezdim. Odasını bulur bulmaz içeriye girdim. Elçin yatağın üzerinde oturmuş ağlıyordu. Üzerinde ameliyat önlüğü vardı.
"Küpüm" dememle ayağa kalkıp hızla boynuma atladı.
"Nil, annem beni hiç affetmeyecek." Ben de bundan korkuyordum. Sema teyze ki çok katı bir kadındı. Asla sınırlarının dışına çıkarsan bu onda bittiğin anlamına gelirdi. Elbette yargılayamazdım ama ne diyeceğimi de bilmiyordum.
"Neden bana anlatmadın?"
"Korktum, söyleyemedim. Evleneceğiz zaten diye gizli kalsın istedim ama böyle olacağı aklıma gelmedi." Bu kızı asla böy
