Tut kendini dedi içim, bağıra çağıra itiraz etti kalbim. Dik dur dedi içim, yapma diye ağladı kalbim. Yapabilirsin dedi içim, felç oldu ta içim. Nasıl karışmış, nasıl birbirine dolanmıştı duygularım. Şimdi içine girdiğim bu acı beni her gün biraz daha azaltıyordu. Belim tutmuyordu. Gözlerim susmuyordu. İçim cayır cayır yanarken o bunu bilmiyordu. Nasıl acı çektiğimi, nasıl özlediğimi bilmiyordu. Ölüyordum ben, elimden tutup bana cesaret verecek bir Kağan olmayınca sustum. Hasta olduğumu kimse bilmesindi. Kimsenin bana acımasını istemiyordum. Sırf hasta olduğum için birilerini affetmek istemiyordum. Sabah doktorun telefonunu aldığımdan beri ruh gibiydim. Ameliyat için çok fazla vaktim yoktu.
Kabul etmemem ise doktorumun elini ayağını bağlıyordu. Belki bir kaç ay daha bu kadar ayakta durabi
