Nasıl giyindiğimi, nasıl evden çıktığımı anlamadım. Babam 'dur, yapma, etme' dese de bunun hesabını verecekti. Hızla o bilindik yolu giderken sinirim bir an olsun azalmıyordu, üstelik cayır cayır yanıyor, zangır zangır titriyordum. Sıka sıka acıyan damaklarımdan bahsetmiyorum bile.
Arabayı gelişi güzel park edip indim. Kapıyı yumruklamaya başladığımda nerde olduğum ya da saygımın umurumda olmadığını farkettim. Menekşe açılan kapıda göründü.
"Nil" dedi gülerek ama buraya gülüşmek için gelmemiştim.
"Kağan nerde?" Ağzını açacak oldu ama ben beklemeden içeriye girdim.
"Kağan" diye bağırdım boş holde, sesim benim kulağıma yankı şeklinde ilişti ama gözüm dönmüştü.
"Nerdesin Kağan?" Şevket amca hızla sesime geldi, peşinden Firuze teyze ve de Cemil. Ama Kağan bey hâlâ yoktu.
"Ne oluyor
