Geçmişti aslında. Bütün acılarım Kağan'ı yeniden bulunca, ona kavuşunca geçmişti. İçimi yakan şey nu yalanın içimi tekrar acıtması oldu. Koca bir yalanı içime sindirdiğimi düşünüyordum. Biliyorum sevgilim elimi tutuyor, biliyorum nişanlıyız ama içinden çıkamadığım şeyin adını bilmiyorum.
"Evet ama geçti" diyor Tuğba. O an yumdum gözlerimi. Neden içinden çıkamaz hale geldiğimi anladım. Korktum çünkü. Ben korkularımla yüzleşinve onları yenmiş olmuyordum. Aksine daha fazla korkutuyordu bu benim.
"Kağan'ı tanımadım Tuğba. Rüyamda bir yabancıydı. Ben onunla açtım gözlerimi onu nasıl tanımam."
Korkum Kağan'ı yeniden kaybetmekti. Onu kaybettiğim yer Ceyda'nın annem olduğunu öğrendiğim yerdi. Şu dünyada bir babamdan, bir de Kağan'dan yana çok zayıftım. İkisi de beni terk edecek olsa işte bunun
