Fazla geç olmadan eve gelmiştim. Babamlar çay içiyordu. Ay ders çalışıyor, Nehir oyun oynuyordu. Babamın yanına oturup göğsüne yattım. Son günlerimizdi bu evde artık. Evleniyordum ama sahi biz nerde kalacaktık. Bir evimiz yok, bu kısa zamanda evi nerden bulacaktık.
"Kızlar artık yatağa" diye uyardı babam. Annem Ay'la anlaşmanın bir yolunu bulmuştu. Ay kitaplarını toplayıp benim eski, onun şimdi ki odasına gitti. Nehir uykusu gelince yatağına gidip kendisi yatıyor, uykuya dalıyordu. Ne mutlu bize ki Nehir'in gerçek ailesi olmuştuk ve bunu oda hissediyordu. Benim gibi babama düşkündü ama annemi bir saat görmese huysuzlanıyordu.
Artık yatmak için kütüphaneme geçtim. Telefonum bile bomboştu. Ben evleniyorum hafta sonu ama sanki şaka yapıyor muşum gibi yeterince ilgi gördüğümü düşünmüyordum.
