Kaç gün geçti artık sayamıyorum. Babam beni resmen eve kapattı. Kağan aramıyor, sormuyor. Delirmem an meselesiydi. Telefonumu bilmem kaçıncı kez koydum kulağıma yine cevapsız kaldı. Mesaj yazdım yine... Bu cevapsız kalan telefonlar bana ondan ayrı kalma düşüncesine nasıl dayanamadığımı hatırlattı. Böyle canım yanarken onu deli gibi merak etmek çok ağır geliyordu bana. Oysa herşeyi yaşadığımı düşünüyordum. Artık acı çekmek yoktu, onu böyle merak etmeyecektim. Öyle sanmıştım.
Sen yokken gökyüzünden başıma düşen ayrılık korkularım var benim sevgilim. Aklım sende. Aklım hâlâ beni seviyor olduğun düşüncesinde. Seni seviyorum, lütfen bana dön. Her zaman olduğu gibi.
Mesajı yazdıktan sonra bekledim yine. Saat on biri geçti, annem, babam, Nehir çoktan uyudu. Şimdi kuş olup sevgilime uçmak iste
